η δίεξοδος

Ο κάπτεν Κέρκ  και ο μίστερ Σποκ είχαν παγιδευτεί πίσω από έναν αόρατο αλλά αδιαπέραστο τοίχο. Τον φίλο τους τον δρ Μακόι τον χτυπούσαν αλύπητα μπροστά στα μάτια τους αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να τον σώσουν. Ο Κερκ θύμωνε όλο και περισσότερο. «Πρέπει να κάνουμε κάτι»! φώναξε. «Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να πεθάνει ενώ εμείς καθόμαστε εδώ και κοιτάμε»!

Ο Σποκ, η φωνή της λογικής, μίλησε με σαφήνεια και αποφασιστικότητα: «Ίσως υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, κάπτεν, αλλά δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει με τον τρόπο που σκέπτεσαι».

«Με ποιον τρόπο δηλαδή»;

«Αναρωτιέμαι αν αυτός ο τοίχος που μας σταματάει δεν είναι ένα από τα δημιουργήματά σου».

«Τι είναι αυτά που λες, Σποκ;… Ξέχασέ το»!

«Αυτό το πεδίο δύναμης που μας σταματάει μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της άγριας συναισθηματικής ενέργειας που παράγεις. Φαίνεται ότι όσο περισσότερο θυμώνεις τόσο ο τοίχος χοντραίνει. Ίσως αν χαλαρώσεις και δεν υποφέρεις με τον πόνο του δόκτορα, ο τοίχος θα λεπτύνει και θα μπορέσουμε τότε να πάμε να βοηθήσουμε το φίλο μας».

«Εντάξει Σποκ, αξίζει να προσπαθήσουμε. Τι θα κάνω»;

«Απλά βάλε για λίγο στην άκρη τα συναισθήματά σου. Κατάλαβε ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε το δόκτορα ανησυχώντας γι αυτόν. Μπες σε μια διαυγή νοητική κατάσταση όπου τα συναισθήματα δε θα σε εξουσιάζουν. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής».

Ο καπετάνιος έκλεισε τα μάτια του και άρχισε να συμμορφώνεται με την πρόταση του Σποκ. Καθώς το έκανε αυτό το πεδίο της δύναμης άρχισε να λεπταίνει και να εξαφανίζεται.

«Δουλεύει, κάπτεν,… σε παρακαλώ συνέχισε», τον ενθάρρυνε ο Σποκ.

Σε λίγα λεπτά ο τοίχος εξαφανίστηκε και το πλήρωμα μπόρεσε να απελευθερώσει το σύντροφό του.

Από την περιπέτεια ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι” αυτό κι απ” όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …

Δέν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.

Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα τ’ανθρώπου, να σπας τα σύνορα! Ν” αρνειέσαι οτι θωρούν τα μάτια σου!

Να πεθαίνεις και να λες:

Θάνατος δεν υπάρχει

Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.

Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.

Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.

Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι” αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό “ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις!

Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

Νίκος Καζαντζάκης

www.o-klooun.com

Οι εννέα επιγνώσεις

Πρώτη επίγνωση

Ανακαλύπτουμε ξανά πως ζούμε σε ένα μυστηριώδη κόσμο γεμάτο με ξαφνικές συμπτώσεις που μοιάζουν προγραμματισμένες.

Δεύτερη επίγνωση

 Όσο περισσότεροι το αντιλαμβανόμαστε, δημιουργούμε μια νέα αντίληψη του κόσμου, που επαναπροσδιορίζει το σύμπαν σαν ενεργειακό και ιερό.

Τρίτη επίγνωση

 Θα ανακαλύψουμε ότι τα πάντα γύρω μας αποτελούνται και πηγάζουν από θεική ενέργεια την οποία αρχίζουμε να βλέπουμε και να καταλαβαίνουμε.

Τέταρτη επίγνωση

 Από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να δούμε ότι οι άνθρωποι ένοιωθαν πάντοτε ανασφαλείς και ασύνδετοι με αυτή την ιερή πηγή και προσπαθούσαν να πάρουν ενέργεια εξουσιάζοντας ο ένας τον άλλον. Αυτή η πάλη είναι  η βασική αιτία για όλες τις εμπλοκές.

Πέμπτη επίγνωση

 Η μόνη λύση είναι να καλλιεργήσουμε μια επανασύνδεση με το θείο. Μια μυστικιστική μεταλλαγή που μας γεμίζει με ενέργεια και αγάπη. Επεκτείνει την αντίληψή μας για την ομορφιά και μας ανεβάζει στη συνειδητοποίηση ενός Ανώτερου Εαυτού.

Έκτη επίγνωση

Με αυτή την συνειδητοποίηση μπορούμε να απελευθερώσουμε τα μοτίβα ελέγχου, να ανακαλύψουμε μια αλήθεια, μια αποστολή που έχουμε έλθει να μοιραστούμε, που μας βοηθάει να εξελίξουμε την ανθρωπότητα προς αυτό το νέο επίπεδο πραγματικότητας.

Έβδομη επίγνωση

 Αναζητώντας αυτήν την αποστολή μπορούμε να ανακαλύψουμε μια διαίσθηση που μας δείχνει τι να κάνουμε και που να πάμε. Και αν δίνουμε μόνο θετικές ερμηνείες, φέρνει μια ροή συμπτώσεων που ανοίγει τις πόρτες για  να ξεδιπλωθεί η αποστολή μας.

Όγδοη επίγνωση

 Όταν αρκετοί από μας μπούμε σ’ αυτήν την εξελικτική ροή, δίνοντας πάντα ενέργεια σε κάθε έναν που συναντάμε, θα χτίσουμε μια νέα κουλτούρα, όπου τα σώματά μας θα εξελίσσονται προς ακόμα υψηλότερα επίπεδα ενέργειας και αντίληψης.

Ένατη επίγνωση

Με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουμε στο μακρύ ταξίδι της εξέλιξης από το Big Bang προς τον υπέρτατο σκοπό της ζωής, που είναι να ενεργοποιούμε τα σώματά μας από γενιά σε γενιά μέχρι να φτάσουμε σε έναν παράδεισο που μπορούμε επιτέλους να δούμε.

Από το βιβλίο

ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ του JAMES REDFIELD

συναισθήματα

Τι συναίσθημα έχεις τώρα;

Πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει μία σκέψη.

Πίσω από κάθε σκέψη υπάρχει μία πρόθεση.

Πίσω από κάθε πρόθεση υπάρχει μία ανάγκη μας.

Οι ποιο βασικές ανάγκες μας είναι:

Να έχω τον έλεγχο

Να έχω ασφάλεια

Να ξεχωρίζω

Να μ’ αγαπούν

εαυτός

Μην περιμένεις από τους άλλους να κάνουν ότι χρειάζεται να κάνεις εσύ για τον εαυτό σου:

Να τον αγαπάς

Να τον φροντίζεις

Να τον σέβεσαι

Να τον εκτιμάς

Να του μιλάς όμορφα

Να τον κανακεύεις

Να τον ξεκουράζεις

Να τον τιμάς

Να τον εμπιστεύεσαι

Να τον ακούς

Γιατί κανείς άλλος εκτός από σένα δεν σε γνωρίζει καλλίτερα

Πλαστικές σακούλες τέλος

Πρόγραμμα για να απαλλαγεί από τις πλαστικές σακούλες και την περιβαλλοντική επιβάρυνση που επιφέρει η χρήση τους, ξεκινά η Αλόννησος.
O δήμος Αλοννήσου σε συνεργασία με  το Δίκτυο Μεσόγειος SOS και την Mom ( Εταιρεία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας) ξεκίνησαν σήμερα αυτό το εγχείρημα, κάνοντας την  Αλόννησο το πρώτο ελληνικό νησί που ξεκινά αυτό το πρόγραμμα.
Όπως αναφέρει το δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS και άλλοι δήμοι της Ελλάδας έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να συμμετάσχουν στην συγκεκριμένη πρωτοβουλία και να καταργήσουν τη χρήση πλαστικής σακούλας.

Το πρόγραμμα με τίτλο «Αλόννησος χωρίς πλαστικές σακούλες»,  φιλοδοξεί να συμβάλει στην προστασία του παράκτιου και θαλάσσιου περιβάλλοντος της Αλοννήσου, όπου υπάρχει ένας σημαντικός πληθυσμός της μεσογειακής φώκιας, Monachus monachus.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, μέρος του  προγράμματος είναι να διανεμηθούν στα νοικοκυριά του νησιού 2.000 πάνινες, επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες από βαμβάκι και να υλοποιηθούν δράσεις εκπαίδευσης μαθητών, βιωματικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς, καθώς και εργαστήρια συμμετοχικών διαδικασιών με τη συμμετοχή των τοπικών φορέων.Στα πλάνα του προγράμματος είναι επίσης να αναδειχτεί η Αλόννησος ως προορισμός εναλλακτικού τουρισμού.

Οι πλαστικές σακούλες αποτελούν ένα από τα βασικά προβλήματα περιβαλλοντικής φύσεως και είναι έντονο παράδειγμα του πως η ανθρώπινη δραστηριότητα υπονομεύει το περιβάλλον. Εκτιμάται ότι το 2010 στην Ευρώπη χρησιμοποιήθηκαν 98,6 δις πλαστικές σακούλες(Bio Intelligence Service, 2011). Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, στην Ελλάδα καταναλώνονται 269 σακούλες ανά άτομο/έτος.

Πηγή:  http://www.iefimerida.gr