γονιός

Να λοιπόν που τώρα τρεις η ώρα το πρωί  ξενυχτάω  για το Θοδωρή. Είναι ο τρίτος της παρέας. Μεγάλωσε κι αυτός κι έχει απόψε έξοδο. Αρχίσαμε λοιπόν τα ξενύχτια. Να τον μεγαλώσουμε κι αυτόν περιμένοντας να γυρίσει από τις εξόδους , που όταν είσαι έφηβος, νομίζεις ότι σε κάνουν μεγάλο. Γίνεσαι μεγάλος όταν ξενυχτάς, όταν πίνεις ποτά, όταν καπνίζεις;

Όταν μεγαλώνεις καταλαβαίνεις ότι μεγάλος γίνεσαι για άλλα πράγματα στη ζωή, που όταν είσαι σ’ αυτή την ηλικία, ούτε που μπορείς να το σκεφτείς.

Ο πιο δύσκολος  ρόλος  στη ζωή είναι αυτός  του γονιού. Μια περίοδος τόσο δημιουργική και τόσο υπεύθυνη. Τόσο δύσκολη και τόσο σκληρή. Το μυαλό να δουλεύει συνεχώς. Να σκέφτεσαι συνέχεια τα παιδιά. Πώς να τα μεγαλώσεις, πώς να τα θρέψεις, να τα ντύσεις, να τα σπουδάσεις, να τα προσέχεις μην πάθουν κανένα κακό.

Πολλά ξενύχτια έκανα για τα κορίτσια , πολλά απ’ ότι φαίνεται θα κάνω και για τον νεαρό. Δεν με νοιάζει που περιμένω όσο να μεγαλώσει και να αποκτήσει εφόδια στη ζωή του, αναλλοίωτα στο χρόνο και δύναμη στην ψυχή του. Τέτοια που να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της ζωής.

Έξω ψιλοβρέχει. Απρίλης μήνας και δε λέει ο χειμώνας να φύγει.

Είναι που  ο Θοδωρής είναι τώρα στη δύσκολη ηλικία της εφηβείας που με κάνει να γράφω γι αυτόν. Έχω ξενυχτίσει για τη Δέσποινα και για την Κατερίνα μου άπειρες φορές, πότε με νεύρα και πότε να παρακαλάω το Χριστό να είναι καλά.

Γονιός! Πόσο δύσκολο και συγχρόνως πόσο ωραίο πράγμα είναι. Να βλέπεις δίπλα σου νέοι άνθρωποι να μεγαλώνουν. Μικρά παιδιά να γίνονται μεγάλα, κοπέλες, αντράκια. Τι θαύμα.

Είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη που είμαι γονιός. Τώρα περιμένοντας τον τρίτο της παρέας, βλέπω μέσα μου ότι έχω μαλακώσει, έχω ωριμάσει σαν μάνα και έχω περισσότερη υπομονή. Μεγαλώνω και εγώ και βλέπω αλλιώς μερικά πράγματα.

Ημερολόγιο 12.4.2004
Ελένη Παπακωνσταντίνου

φόβος

 Ήταν κάποτε ένας γιατρός.

Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε.

Σταμάτησε και την ρώτησε:

«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;» Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου». «Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε «Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».

Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε.

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ.Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει οουρανός στα κεφάλια μας.

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης.

Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας. Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.Όπως λέει ο Όσσο :«Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος» Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ;Τίποτα  δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε: Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια. Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας. Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :

Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως

το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

 

( από ένα mail που μου στείλανε)

κρίση ;

Να δω ποια πράγματα δεν χρειάζονται χρήματα και δεν θα πρέπει να  έχουν   κρίση.

 να αγαπάς..................

να πεις ένα καλό λόγο σε  έναν άνθρωπο……….................................

να αγκαλιάσεις τρυφερά ένα παιδάκι, έναν έφηβο, έναν ενήλικα……………………………..........

να καθίσεις μία ώρα ξένοιαστα και να παίξεις με το δίχρονο παιδάκι………………………………

να  επισκεφτείς τη μάνα που μένει μόνη και να ανταλλάξεις  μερικές κουβέντες από καρδιάς..........       να επικοινωνήσεις πραγματικά με  ένα φίλο και να  τον ακούσεις…………...

να βγεις και να περπατήσεις μέχρι το κοντινό πάρκο……………

να κάνεις μία βόλτα μέχρι τη θάλασσα………… 

να φυτέψεις λίγους σπόρους……………………. 

να μυρίσεις ένα λουλούδι………………................ 

να θαυμάσεις τα χρώματα της άνοιξης………

να νοιώσεις σαν παιδί με το πρώτο χιόνι……………

.να αγναντέψεις το ηλιοβασίλεμα………

να σηκωθείς το πρωί και να δεις το μοναδικό  ξημέρωμα……………

να ακούσεις το κελάηδημα των πουλιών……… 

να θαυμάσεις το ξέγνοιαστο γέλιο ενός μικρού παιδιού................................. 

να πεις μια  καλημέρα στον περαστικό … 

να δώσεις ένα  χαμόγελο.......................

.να δεις δυο γατάκια να παίζουν…………… 

να νοιώσεις χαρά που υπάρχεις…….............

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Αλλάζω το παρελθόν

«Μα είναι δυνατόν κάποιος να αλλάξει το παρελθόν;» ρώτησε ο Αρθούρος.
«Φυσικά», απάντησε ο Μέρλιν.
«Εσείς οι θνητοί έχετε τη συνήθεια να πιστεύετε ότι το παρελθόν δημιουργεί το παρόν και το παρόν το μέλλον. Αυτή η άποψη είναι αυθαίρετη. Φαντάσου για μια στιγμή τη δική σου εκδοχή για ένα τέλειο μέλλον. Δες τον εαυτό σου μέσα σε αυτό το μέλλον, με όλες σου τις τωρινές επιθυμίες εκπληρωμένες. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου εκεί;»
Ο Αρθούρος έγνεψε καταφατικά, γιατί ξαφνικά είχε ένα όραμα του Κάμελοτ σε όλη του τη δόξα.
«Πολύ καλά. Τώρα πάρε την ανάμνηση αυτού του μέλλοντος και φέρε την εδώ, στο παρόν. Άφησέ τη να επηρεάσει τη συμπεριφορά σου από εδώ και στο εξής. Εάν φαντάστηκες τη γαλήνη και την ικανοποίηση μέσα στην απόλυτη απουσία του φόβου, ζήσ’το αυτό τώρα.
Κάθε φορά που αναδύονται από το παρελθόν παρορμητικές αντιδράσεις θυμού ή φόβου ή έλλειψης, διώχνε αυτές τις μνήμες και δράσε με βάση τις μελλοντικές σου αναμνήσεις. Πέτα από πάνω σου το φορτίο του παρελθόντος και άφησε το όραμα ενός εκπληρωμένου μέλλοντος να σε οδηγήσει. Βλέπεις τι γίνεται με αυτό τον τρόπο;»
«Δεν είμαι σίγουρος», απάντησε ο Αρθούρος.
«Ζεις το χρόνο ανάποδα, όπως κάνει ένας μάγος. Μπορείς πάντοτε να ζεις σήμερα το αυριανό σου όνειρο. Ποιος σου λέει ότι πρέπει να ζεις μόνο με βάσει το παρελθόν; Επειδή οι θνητοί ζουν το χρόνο από το παρελθόν προς το μέλλον, βαραίνει πάνω τους το φορτίο της μνήμης. Αφήνουν το παρελθόν να δημιουργεί το παρόν. Ο μάγος επιλέγει να αφήνει το μέλλον να δημιουργεί το παρόν – αυτό είναι το αληθινό νόημα του να ζεις το χρόνο ανάποδα».
«Έτσι λοιπόν αλλάζεις το παρελθόν, με το να μη του επιτρέπεις πια να επηρεάζει τις πράξεις σου στο παρόν», είπε ο Αρθούρος.

Από το βιβλίο
 « ο δρόμος του μάγου »
DEEPAK CHOPRA

στόχοι

Για να είμαι και να νοιώθω καλά με τον εαυτό μου τώρα τη νέα χρονιά που έρχεται θα πρέπει να κάνω κατ αρχήν μια μικρή ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για να δω τι πέτυχα, που έκανα λάθη, τι μαθήματα πήρα.

Παίρνω χαρτί και μολύβι και χωρίς πίεση, με ηρεμία, αφήνω τον εαυτό μου να  ξαναθυμηθεί όλα όσα πέτυχα , τη χρονιά που πέρασε και είμαι περήφανη   δυνατή και χαρούμενη. Μετά ξαναθυμάμαι, χωρίς να κρίνω τον εαυτό μου, που έκανα λάθος, ποιους στεναχώρησα, τι δεν πήγε καλά. Και βέβαια  μετά καταγράφω τι μαθήματα πήρα από όλα αυτά τα γεγονότα .

Έχοντας  στο μυαλό μου, αλλά γραμμένα και στο χαρτί, τις επιτυχίες , τα λάθη και τα μαθήματα που πήρα την προηγούμενη χρονιά , ξεκινώ να βάζω τους στόχους μου για την καινούργια χρονιά. Στόχοι που θα με κάνουν να ζω την κάθε μου μέρα όμορφα, χαρούμενα, αισιόδοξα δημιουργικά  και  κυρίως συνειδητά.

Αρχίζοντας να σκέφτομαι τους στόχους ξεκαθαρίζω μέσα μου ότι θα ήταν καλύτερα να δω

για κάθε  τομέα της ζωή μου ξεχωριστά τι στόχους θα πρέπει να βάλω.

Γράφω τους  τομείς της ζωής μου, όπως π.χ. είμαι γυναίκα, είμαι μάνα, είμαι κόρη, είμαι εργαζόμενη, είμαι σύντροφος, είμαι ταξιδεύτρια, είμαι φροντιστής του εαυτού μου, και για κάθε τομέα χωριστά τους στόχους  μου.

 Οι στόχοι θα  πρέπει

 Να είναι  συγκεκριμένοι. π.χ. στον τομέα του είμαι κόρη να βάλω στόχο να επισκέπτομαι την μητέρα μου μια φορά κάθε δέκα μέρες.

Να έχουν χρονικό όριο δηλαδή στον τομέα  π.χ. θέλω να ταξιδεύω,  να βάλω στόχο να κάνω δύο ταξίδια στη χώρα μου, ένα τον Μάϊο και ένα τον Νοέμβριο.

 Να αρχίζουν με ρήμα και βέβαια να είναι πραγματοποιήσιμοι .

Σε ένα φύλλο χαρτί  γράφω  τους πιο σπουδαίους στόχους μου και φροντίζω να τους βλέπω  κάθε μέρα.

Καλή χρονιά, καλή επιτυχία

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Καλή χρονιά

2012 ευχές για υγεία, αγάπη , ελπίδα
 ευχές για δύναμη, δημιουργικότητα
 ευχές για αισιοδοξία, πίστη στον εαυτό μας
και στις δυνατότητες που έχουμε
2012 ευχές για τα παιδιά και το μέλλον τους


με αγάπη
Ελένη Παπακωνσταντίνου

ευχές

Αυτά τα Χριστούγεννα ας  κάνουμε όλοι μια ευχή
να έχει το μυαλό μας ηρεμία και η καρδιά μας γαλήνη
για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα της ζωής μας.
Να βρούμε λίγο χρόνο ελεύθερο για να μπορέσουμε να μιλήσουμε 
με την καρδιά μας, με τον ίδιο μας τον εαυτό, και να δούμε ποιες
είναι οι αξίες μας, ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, ποια τα θέλω μας. 
Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί, ποιες ανάγκες μας έχουμε κλείσει
στο συρτάρι, πού έχουμε δώσει περισσότερο χρόνο και περισσότερη ενέργεια.
Αυτά τα Χριστούγεννα ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους φόβους
τις ανασφάλειες, τις ελλείψεις, και ας γίνουμε για λίγο παιδιά  για να
επιτρέψουμε να μπει μέσα μας η χαρά, το γέλιο, η ξεγνοιασιά και η ελπίδα.
ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Ελένη Παπακωνσταντίνου

με μια άλλη ματιά....

Ξυπνάω το πρωί 
με τόση κακή διάθεση που δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Τι νύχτα κι αυτή. Μάτι δεν έκλεισα. Τώρα ποιος σηκώνετε, ποιος πάει στη δουλειά, ουφ  πια βαρέθηκα . Να τα παρατήσω μου’ ρχετε και να  μην πάω πουθενά. Αλλά δεν φταίει κανένας άλλος εγώ η χαζή φταίω που ενώ δεν άξιζε, εκεί συνέχιζα σαν τον βλάκα…. Πονάει και το πόδι μου μ’ αυτά τα παλιοπάπουτσα που πήγα και αγόρασα και έδωσα ένα σωρό λεφτά.

 Πώς θα βγει και σήμερα η μέρα. Άντε να δούμε γιατί τον τελευταίο καιρό σ’αυτήν  την παλιοδιάθεση είμαι. Έχω παχύνει κιόλας και δεν με χωράει το παντελόνι. Τρώω  τρώω  και σταματημό δεν έχω.  Να δούμε που θα φτάσω να μη με χωράει η πόρτα.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, τι μουντάδα είναι αυτή, πώς να έχεις κέφι να βγεις από το σπίτι. Ένα καλό δεν μπορεί να μου συμβεί και μένα.

Περπατάω στο δρόμο για να πάω να πάρω το λεωφορείο , έχω αργήσει  ήδη δέκα λεπτά και μόλις φτάνω στη στάση, το λεωφορείο φεύγει. Όχι θεέ μου όλη μέρα σήμερα θα πάει έτσι στραβά.

Ξυπνάω το πρωί
 και τεντώνομαι  νωχελικά  βγάζοντας το ένα πόδι έξω από τα σκεπάσματα. Καλημέρα, λέω στον εαυτό μου. Ξύπνα κορίτσι μου. Μια όμορφη μέρα σε περιμένει να την ζήσεις. Κατεβαίνω από το κρεβάτι ευχαριστώντας το σύμπαν για όλα τα καλά που έχω. Που μπορώ και βλέπω, που ακούω, που μπορώ να περπατάω, που υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που τους αγαπώ και με αγαπούν.

Ανοίγω το ραδιόφωνο και σιγοτραγουδώ καθώς ντύνομαι. Φέρνω στο νου τις δουλειές που έχω να κάνω και χαίρομαι που είμαι γερή και μπορώ να ανταποκρίνομαι στις υποχρεώσεις μου.

Βγαίνω από το σπίτι. Εκείνη την ώρα πηγαίνουν στο σχολείο τα παιδιά της γειτονιάς. Φωνές γελάκια  και νυσταγμένες  φατσούλες  χρωματίζουν τη μέρα μου ευχάριστα. Οι νεραντζιές και οι λεμονιές είναι φορτωμένα καρπό. Τι ωραία χρώματα που έχει ο χειμώνας. Ο κοκκινολαίμης και η σουσουράδα συμπληρώνουν την εικόνα. Πηγαίνω να πάρω το λεωφορείο. Είμαι χαρούμενη, είμαι ευτυχισμένη που υπάρχω. Είμαι ευτυχισμένη που ζω.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ένα ταξίδι

Παίρνω τον εαυτό μου από το χέρι για να κάνουμε ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι , μόνο που η διαδρομή του είναι προς τα πίσω.

Τώρα που είμαι «μεγάλη» θέλω να γυρίσω πίσω, βήμα-βήμα, να δω τη ζωή μου με άλλη ματιά. Να δω που άφησα τη μικρή Ελένη να περιπλανιέται, να δυσκολεύεται, να πονάει, να μην μπορεί να τα βγάλει πέρα. Να ζητάει και να μην έχει τη βοήθεια που χρειάζεται, την αυτοπεποίθηση ότι θα τα καταφέρει, τη δύναμη να πατήσει στα πόδια της, γιατί ήταν μικρή.

Ήταν μικρή και περίμενε να μεγαλώσει για να έχει και εκείνη την δύναμη να κάνει τα πράγματα όπως τα ήθελε και όχι όπως οι άλλοι, οι μεγάλοι, επέβαλαν να γίνουν.

Τώρα που είμαι «μεγάλη» και θέλω να έχω εγώ τον έλεγχο της ζωής μου, παίρνω την μικρή Ελένη από το χέρι να γυρίσουμε πίσω, να δούμε μαζί, και με τη σιγουριά της απόστασης, τι ήταν αυτές οι πληγές που ακόμα η μικρή Ελένη τις νοιώθει ότι υπάρχουν μέσα της και βγαίνουν σαν φαντάσματα και την πονάνε.

Το ταξίδι είναι μακρύ. Δεν μπορεί να γίνει σε μία ώρα, ούτε σε μία μέρα. Θέλει τον χρόνο του και την ηρεμία του. Θέλει η παρουσία να είναι όλη εκεί, στα βήματα προς τα πίσω. Δεν είναι εύκολη υπόθεση όμως αξίζει τον κόπο.

Πολλές φωνές θα βγουν από μέσα μου να μου πουν,’’ τι τα θες τώρα αυτά και τα σκαλίζεις’’, ή  ‘’που να γυρίζω τώρα πίσω’’, ‘’ότι έγινε, έγινε’’.

Όχι, δεν είναι έτσι. Έχω  αφήσει πίσω μου πολύ ενέργεια που την χρειάζομαι να είναι πάντοτε παρούσα στο εδώ και τώρα μου. Θέλω να νοιώθω ισορροπία και αρμονία μέσα μου. Θέλω το μικρό κοριτσάκι να μη ξυπνάει κλαίγοντας το βράδυ. Να μην μπαίνει  εμπόδιο στο δρόμο μου.

Η μικρή Ελένη, μικρή όπως ήταν, αξιολόγησε τότε κάποιες καταστάσεις και κάποια πρόσωπα με έναν διαφορετικό τρόπο. Ήθελε  αλλιώς να ήταν η ζωή της, αλλιώς οι εμπειρίες της, αλλιώς να της συμπεριφέρονταν οι γονείς και το περιβάλλον  της, ήθελε……… ήθελε…..

Τώρα, βήμα-βήμα, πηγαίνουμε προς τα πίσω. Εγώ η μεγάλη, ενήλικη Ελένη παίρνω την μικρή από το χέρι. Μπορώ να την φροντίσω και να την προστατέψω. Να την χαϊδέψω και να την κανακέψω.. Να την βοηθήσω να δούμε μαζί τα ωραία, τα καλά και να αφήσουμε πίσω, μια για πάντα, αυτά που μας πλήγωσαν. Να την βοηθήσω να μεγαλώσει, να μπορέσει να συγχωρήσει, να αποδεσμευτεί από τα φαντάσματα. Να έρθει η στιγμή, συνειδητά και με χαρά να γίνουμε ένα με αγάπη.

Να μπορώ να χαίρομαι σαν μικρό παιδί, να γελάω, να χορεύω, αλλά και να αντιμετωπίζω τη ζωή μου με σταθερότητα, υπομονή και υπευθυνότητα, σαν ενήλικη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ο ρυθμός της φύσης

Άρχισε να βρέχει προχθές  και άκουγα τους περισσότερους να παραπονιούνται , να έχουν νεύρα, να έχουν μια έκφραση θλίψης, επειδή έβρεχε. Επειδή άλλαξε ο καιρός, ενώ πριν από λίγες μέρες παραπονιόταν για τη ζέστη που έχει ακόμα Οκτώβρη μήνα.

Σήμερα θα βρέχει, αύριο θα βγάλει ήλιο, μεθαύριο θα χιονίσει, θα έχει συννεφιά. Έτσι είναι η φύση. Μήπως μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις τον καιρό;

Η φύση ακολουθεί τον κύκλο άνοιξη-καλοκαίρι-φθινόπωρο-χειμώνας με φυσικότητα και αγάπη, χωρίς αντίσταση, χωρίς παράπονα, χωρίς αγωνίες.

Οι αλλαγές των εποχών μας διδάσκουν τις αλλαγές που γίνονται και στη δική μας τη ζωή και πότε έχει βαρυχειμωνιά, πότε λιακάδα, πότε φυσά δροσερό αεράκι, πότε η αύρα χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά μας.

Η αλλαγή είναι μέρος της ζωής μας. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, το σώμα μας, οι σκέψεις μας αλλάζουν. Αν γυρίσουμε πίσω, τότε που ήμασταν παιδιά και ακόμα πιο πριν το μωράκι γίνεται παιδί, το παιδί έφηβος, ο έφηβος ενήλικας.

Οι περισσότεροι όμως από εμάς θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο, τις συνήθειές μας, οπότε όταν κάτι γύρω μας αλλάζει, την αλλαγή αυτή την νoιώθουμε σαν ευλογία ή σαν κατάρα, ανάλογα με τις επιθυμίες μας ή  τις πεποιθήσεις μας.

Η κυκλικότητα των εποχών μας θυμίζει ότι όπως αλλάζουν οι εποχές έτσι θα πρέπει να κάνουμε και μείς. Οι παλιές μας συνήθειες και πεποιθήσεις δεν είναι απαραίτητο να μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Ότι το παρελθόν μας δεν είναι απαραίτητο να είναι και το μέλλον μας. Μας μαθαίνει πότε χρειάζεται να δράσουμε και πότε να παραμείνουμε απαθείς, πότε να εργαστούμε και πότε να αναπαυθούμε, πότε να μιλήσουμε και πότε να σιωπήσουμε, πότε να σπείρουμε και πότε να θερίσουμε.

Ακολούθα τον ρυθμό της φύσης.

Δέξου τον χειμώνα με την ίδια αγάπη που καλωσορίζεις  την άνοιξη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ισορροπία

Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη ισορροπία;

Εγώ θυμάμαι που έβλεπα μια παράσταση και ένας άντρας που ήταν υποτίθεται ταχυδρόμος, με τον σάκο περασμένο στους ώμους , έκανε ποδήλατο επάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Ισορροπούσε και έκανε ποδήλατο επάνω στο σκοινί;

Απίθανο. Μου κοβόταν η αναπνοή ακόμα και που το έβλεπα. Έλεγα τώρα θα πέσει…τώρα θα πέσει.

Τι έκανε αυτόν τον άνθρωπο να μπορεί να ισορροπεί με τόση τελειότητα. Τι σκεφτόταν εκείνη την ώρα που έκανε την παράσταση; φοβόταν; είχε αγωνία; Είχε άγχος;

Ερωτήσεις που υπήρχαν στο δικό μου μυαλό όλη την ώρα που έβλεπα την παράσταση.

Ένα ουφ ένιωσα να βγαίνει από μέσα μου την ώρα που κατέβηκε.

Σκεφτόμουν πολλές μέρες εκείνη την παράσταση και προσπαθούσα  να φανταστώ τον εαυτό μου στη θέση του. Τι ικανότητες, τι προσόντα  είχε ο άνθρωπος αυτός.

Πρώτα απ’ όλα  θα πρέπει να ήταν συγκεντρωμένος απόλυτα σε αυτό που έκανε. Δεν μπορεί δηλαδή ενώ ήταν επάνω στο σχοινί να σκεφτόταν, πρέπει να πάω το αυτοκίνητο για επισκευή, ή που να πάω φέτος το καλοκαίρι διακοπές.

Το σώμα του θα πρέπει να ήταν έτσι γυμνασμένο  και πειθαρχημένο που να μπορεί να το ελέγχει ο νους σε κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου. Αποκλείεται μια φωνή να έλεγε συνέχεια μέσα του, τώρα θα πέσω, τώρα θα πέσω ή πώς βαριέμαι τώρα που το κάνω αυτό.

Η αναπνοή του θα ήταν  κανονική και με τον κατάλληλο ρυθμό , ούτε γρήγορη, όπως όταν τρέχουμε ή έχουμε αγωνία, ούτε πολύ αργή , όπως όταν είμαστε τελείως χαλαρωμένοι ή έτοιμοι να κοιμηθούμε. Και βέβαια όλα αυτά για να τα πετύχει πόση εξάσκηση θα έκανε, και για πόσον καιρό.

Μα θα μου πεις σχοινοβάτης θα θέλω να γίνω εγώ και μου τα λες όλα αυτά;

Αν σκεφτούμε την καθημερινή μας ζωή και την φανταστούμε σαν ένα εκκρεμές, πόσες φορές είμαστε σε ισορροπία και πόσες φορές είμαστε κολλημένοι για πολύ  καιρό πότε στο ένα ή πότε στο άλλο άκρο για να μην πω ότι τις περισσότερες μέρες  πάμε πέρα δώθε .

Πόσες φορές κάνουμε μια δουλειά, και το μυαλό είναι αλλού και σκέφτεται εντελώς διαφορετικά πράγματα, πόσες φορές είμαστε κολλημένοι σε αγωνίες χωρίς να παίρνουμε μία απόφαση, σε φοβίες και δεν τολμούμε να βγούμε απ’ αυτές, σε  πεποιθήσεις που μας κρατάνε πίσω .

Πόσες φορές θα είχε πέσει  ο σχοινοβάτης αν μέσα του δεν ήταν σε ισορροπία ;

Κοίταξε, άκου, δώσε προσοχή σε κάθε είδους ταλάντωση που δημιουργείται μέσα σου όταν κάνεις κάτι σε υπερβολή ή ελάχιστα σε κάθε πράγμα ή δραστηριότητα όπως το φαγητό, το ποτό, η  άσκηση, η  επικοινωνία, οι  σκέψεις, οι επιθυμίες.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

η αγάπη

' Η αγάπη είναι το μοίρασμα χαράς που ξεχειλίζει.
Είσαι πολύ γεμάτος από χαρά. Δέν μπορείς να την κρατήσεις,
πρέπει να τη μοιραστείς.
Τότε η αγάπη είναι ποίηση, είναι κάτι το απίστευτα όμορφο,
κάτι που δεν είναι αυτού του κόσμου, κάτι που έρχεται από την
άλλη διάσταση.
Μάθε την τέχνη της αγάπης, μάθε την τέχνη, ώστε να βάλεις
στην άκρη όλα όσα έμποδίζουν την αγάπη.
Πρόκειται για μια  αρνητική διαδικασία. Είναι όπως όταν σκάβεις
ένα πηγάδι: συνεχώς βάζεις στην άκρη στρώματα από χώμα, πέτρες,
βράχια και ξαφνικά, νάτο! το νερό.
Το νερό ήταν πάντα εκεί, ήταν ένα υπόγειο ρεύμα.Τώρα, που έχεις
βάλει στην άκρη όλα τα εμπόδια, το νερό είναι διαθέσιμο.
Ετσι είναι και η αγάπη: είναι το υπόγειο ρεύμα της οντότητάς σου.
Ήδη ρέει, αλλά υπάρχουν τόσες πέτρες, τόσα στρώματα χώματος
που πρέπει να παραμεριστούν."
΄Οσσο

Αλλαγή

Θέλω να κάνω μια αλλαγή στη ζωή μου……………………

Θέλω να αλλάξω μια συνήθεια …………….που με βλάπτει……………

Θέλω να αλλάξω τον τρόπο σκέψης……………τον τρόπο  συμπεριφοράς………..

Η αλλαγή είναι μια δύσκολη και επώδυνη κατάσταση. Είναι ένας μικρός θάνατος που χρειάζεται να  συμβεί μέσα μας, για να πάρει τη θέση του κάτι καινούργιο.

Η αλλαγή θέλει μεγάλη προσπάθεια και ισχυρή θέληση. Θέλει πίστη, υπομονή, επιμονή και σταθερότητα.

Αλλάζω σημαίνει ότι συνειδητά σταματάω να πιστεύω για αληθινή μία πεποίθηση που έχω και στη θέση της τοποθετώ μία άλλη.

Μη νομίσεις ότι είναι εύκολη υπόθεση να σταματήσεις, να καταργήσεις μία συνήθεια χρόνων. Θα γαντζωθεί επάνω σου, θα σου δημιουργήσει προβλήματα,  αρνητικά συναισθήματα, τύψεις, ενοχές, πόνο, ανάγκη εξάρτησης.

Δεν φεύγει εύκολα από τη ζωή σου, δεν παραδίδει τα όπλα. Σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι μια ξεχωριστή οντότητα η συνήθεια , που θα πρέπει να την καλοπιάσεις, να συζητήσεις μαζί της . Θα σε κάνει να νοιώθεις πως δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς την ύπαρξή της, θα σου δημιουργήσει  σωματικά και νοητικά προβλήματα, θα σε κάνει να αγανακτήσεις που αποφάσισες να αλλάξεις.

Θα χρειαστεί για ένα διάστημα να έχεις συνειδητά εστιάσει στη νέα κατάσταση, που θέλεις να υπάρχει στη ζωή σου. Να αρχίσεις να κάνεις συνήθεια το νέο, το καινούργιο. Αυτό μπορείς να το πετύχεις μόνο με την επανάληψη, όπως κάναμε με την προπαίδεια, όταν ήμασταν στο δημοτικό σχολείο.

Η  επανάληψη είναι ο βοηθός της συνήθειας. Κάθε στιγμή, κάθε επανάληψη και ένα μικρό βήμα προς τον στόχο της αλλαγής. Σταθερά, συνειδητά , αποφασιστικά, με αγάπη για σένα.

 Ελένη Παπακωνσταντίνου

Μήπως κάνω λάθος;

Μήπως παραχαϊδεύω το παιδί μου ……..

όταν το υπερπροστατεύω ………….. όταν του κάνω όλα τα χατίρια…..............

όταν δεν το αφήνω να προσπαθήσει……… όταν λύνω όλα του τα προβλήματα……. όταν δεν το αφήνω να αγωνιστεί …….. όταν του δένω τα κορδόνια ……………  όταν δεν το αφήνω……………….να ντυθεί  μόνο του για να πάει στο σχολείο ……………. όταν στην ηλικία των τεσσάρων ή πέντε χρονών  το ταϊζω και ………… δεν το αφήνω να μάθει  να τρώει μόνο του, όταν τρέχω να πληρώσω  όλους τους  λογαριασμούς του ενώ είναι…………. είκοσι ενός………   όταν προσπαθώ να το  απαλλάξω από την κατηγορία οδήγησης ,σε κατάσταση μέθης…………… στα είκοσι πέντε ……..όταν μένει ακόμα με τους γονείς ................στα τριάντα  και στα τριάντα πέντε…....

μήπως παραχαιδεύω το παιδί μου όταν …………… του έχω επιτρέψει  να γίνει ο αρχηγός της οικογένειας ………. να ορίζει τους κανόνες λειτουργίας του σπιτιού….. να είναι ένας μικρός  τύραννος…………. να έχει τον πρώτο λόγο…………………………….

Μήπως παραχαιδεύω το παιδί μου……. όταν  το μεγαλώνω μέσα στην αφθονία……..

και δημιουργώ μια διαστρεβλωμένη εικόνα του  κόσμου ……………………όταν………

όταν …………………………..

Προτάσεις αλλαγής:

Δημιουργήστε μικρούς κανόνες και μια προγραμματισμένη ρουτίνα στο σπίτι .

Διδάξτε τον αυτοέλεγχο όχι με τα λόγια αλλά με το παράδειγμα. Κάντε μικρές αλλαγές με σταθερότητα και φροντίστε να τις διατηρήσετε πάση θυσία.

Μία αλλαγή κάθε φορά.

Όχι όλες μαζί γιατί δεν θα τις ακολουθήσετε και θα δημιουργηθεί χάος.

Οι μικρές αλλαγές που γίνονται συστηματικά, φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα.

Παραχαιδεμένα  παιδιά που τους κάνουν όλα τα χατίρια, γίνονται αργότερα  άτομα οργισμένα, φοβισμένα, απαιτητικά,  απογοητευμένα  από τη ζωή, ανώριμα,  που τους λείπει το θάρρος, η δύναμη να αγωνισθούν και να πετύχουν.

Ο σκοπός της αλλαγής δεν είναι να γίνουν οι γονείς οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, οι δικτάτορες, αλλά να βάλουν μια λογική δομή και κάποια όρια για το παιδί.

Για να είναι όλοι ήρεμοι, χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Να νοιώθουν τα παιδιά ασφάλεια δίπλα σε γονείς που έχουν την ευθύνη τους.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Αυτογνωσία

Ζήτησε ένας άνδρας. Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.
Πήρε τούτη την απόκριση.
Σιωπηλά γνωρίζουν οι καρδιές σας τα μυστικά της μέρας και της νύχτας.
Μα διψασμένα είναι τ' αυτιά σας για τον ήχο της γνώσης
 που' ρχεται απ' την καρδιά.
Με λέξεις θέλετε να ξέρετε, όσα παντοτινά γνωρίζατε στη σκέψη.
Θέλετε με τα δάχτυλα ν' αγγίξτε το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Έτσι πρέπει να γίνει.
 Η κρυμμένη πηγή της ψυχής οφείλει ν' αναβλύσει και το
νερό της να κυλήσει τραγουδιστά στη θάλασσα.
Και ο θησαυρός των άπειρων βαθών σας, μπρος στα μάτια σας
πρέπει ν' αποκαλυφθεί.
Μα μη θελήσετε να ζυγιάσετε τον άγνωστό σας θησαυρό.
Μήτε με ράβδο ή σκοινί να ψάξετε της γνώσης σας τα βάθη.
Γιατί θάλασσα απέραντη κι απροσμέτρητη είν' ο εαυτός.
Μη λέτε, *Ανακάλυψα την αλήθεια*, αλλά καλύτερα,
*Μιαν αλήθεια ανακάλυψα*.
Μη λέτε, * Ανακάλυψα το μονοπάτι της ψυχής*.
Πείτε καλύτερα, * Αντάμωσα  την ψυχή να βαδίζει στο μονοπάτι μου*.
Γιατί η ψυχή βαδίζει σ' όλα τα μονοπάτια.
Δε βαδίζει σε μια γραμμή η ψυχή, μήτε σαν καλαμιά φυτρώνει.
Λωτός με πέταλα αναρίθμητα ξεδιπλώνεται η ψυχή.

Καλίλ Γκιμπράν* Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ *

Γονείς και άγχος των Πανελληνίων εξετάσεων

Για μια ακόμη χρονιά έφθασαν οι ημέρες των Πανελληνίων εξετάσεων και όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν ζήσει από κοντά αυτή τη διαδικασία, είτε ως εξεταζόμενοι είτε ως γονείς ή εκπαιδευτικοί, κορυφώνεται και το άγχος.  

Το άγχος, που σε μικρές δόσεις βέβαια και μέχρι ένα σημείο, μας βοηθά να αντιμετωπίσουμε μια καινούργια ή μια επείγουσα κατάσταση. Όλο μας  το είναι κινητοποιείται για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Αυτό σημαίνει ότι ανεβαίνουν οι παλμοί της καρδιάς, εκκρίνεται αδρεναλίνη στο αίμα και ψυχικά βρισκόμαστε σε ετοιμότητα να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να πετύχουμε το στόχο μας.

Το πρόβλημα υπάρχει από τη στιγμή που δε μπορούμε να το ελέγξουμε με αποτέλεσμα να :

Mας ακινητοποιεί

Mας καταβάλλει σωματικά, ψυχικά και νοητικά και τελικά

Aποδίδουμε λιγότερο από τις πραγματικές μας ικανότητες και γνώσεις.

Εμείς λοιπόν σαν γονείς ας αναρωτηθούμε αν θέλουμε να το επιτείνουμε στα παιδιά μας και τι μπορούμε ίσως να κάνουμε για να βοηθήσουμε.

Αυτό που μπορούμε και θα τολμούσα να πω « πρέπει» να κάνουμε σαν γονείς ακόμη αυτές τις μέρες είναι :

Να είμαστε διακριτικά παρόντες στο σπίτι

Να είμαστε και να δείχνουμε διαθέσιμοι για οποιαδήποτε  βοήθεια

Να φτιάξουμε σπιτικό, νόστιμο φαγάκι που να αρέσει στα παιδιά

Να είμαστε και να δείχνουμε  ήρεμοι, και κυρίως

Να πούμε στα παιδιά μας:

      v  Σε  αγαπάμε γιατί υπάρχεις στη ζωή μας, γι ΄αυτό που είσαι και όχι γι ΄αυτό που θα γράψεις

v  Έχουμε ζήσει την προετοιμασία σου, είσαι έξυπνος/ η, όλα θα πάνε καλά!

v  Το άγχος είναι φυσιολογικό, αλλά μόλις ηρεμήσεις θα αποκτήσεις τον έλεγχο , θα συγκεντρωθείς και θα δεις ότι θυμάσαι όλα όσα έχεις μάθει

v  Ακόμη και σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, υπάρχουν εναλλακτικές, θα τις εξετάσουμε όλες

v  Σημασία έχει τώρα να παραμείνεις ήρεμος για να αποδώσεις όσα ξέρεις

v Δεν υπάρχει αποτυχία! Υπάρχει μόνο ένας δρόμος που μας φέρνει πιο κοντά στο στόχο!

v  Αξίζεις! Μπορείς!

Καλή επιτυχία σε όλους!

Ελένη Καψή

αιτία και αποτέλεσμα

Οι σκέψεις που κάνω κάθε στιγμή και οι πεποιθήσεις μου, συνειδητές ή υποσυνείδητες, είναι  η αιτία και το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι ,οι καταστάσεις  και τα γεγονότα που έλκω στη ζωή μου.

Η σκέψη είναι ενέργεια και έχει μέσα της δύναμη.

Κάνω μια σκέψη θετική, κάνω πολλές σκέψεις θετικές, δημιουργώ για τον εαυτό μου θετική ενέργεια και το  αποτέλεσμα είναι η ζωή μου να είναι όμορφη, χαρούμενη, αρμονική,να έχω αφθονία, ευημερία, να έλκω  θετικούς ανθρώπους.

Έχω σκέψεις και πεποιθήσεις αρνητικές όπως «δεν μπορώ», «δεν αξίζω», «δεν θα τα καταφέρω»,

«πάντα έτσι γίνεται», σκέψεις και πεποιθήσεις που  έχουν μέσα τους θυμό, ζήλεια, φθόνο, θλίψη, ανησυχία, έλλειψη, απογοήτευση.

Το αποτέλεσμα που φέρνω, αν και τις περισσότερες φορές δεν θέλω να το παραδεχτώ, ρίχνω την ευθύνη στους  άλλους «οι άλλοι φταίνε γι αυτό που μου συμβαίνει»,  είναι να έλκω ανθρώπους και γεγονότα στη ζωή μου που να βεβαιώνουν αυτό ακριβώς που είμαι. Είναι φυσικό αποτέλεσμα. Είναι ο νόμος της έλξης.

Δεν μπορεί να συμβαίνει σε όλη τη φύση και εμείς να το αρνούμαστε επειδή δεν μας βολεύει ή δεν μας συμφέρει να το παραδεχτούμε, δεν θέλουμε να έχουμε την ευθύνη του εαυτού μας.

Σπέρνω ένα μικρό σπόρο ντοματιάς σε μια όμορφη γλάστρα. Κάθε μέρα τον ποτίζω και βλέπω σε λίγες μέρες να μεγαλώνει  ένα μικρό φυτό που αργότερα θα γίνει η ντοματιά με τις όμορφες και πεντανόστιμες ντομάτες της. Περιμένει κανείς, ή είναι φυσικό, από ένα σπόρο ντοματιάς να φυτρώσει πιπεριά; Όχι βέβαια. Δεν είναι καθόλου σωστό, δεν είναι καθόλου φυσικό. Ο  σπόρος περιέχει μέσα του  την αιτία και το αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να λέω ότι  «δεν αξίζω», «δεν μπορώ», «δεν θα τα καταφέρω», να κατηγορώ και να κριτικάρω όλη μέρα τον εαυτό μου και να περιμένω η ζωή μου να είναι όμορφη και αρμονική. Θα έλκω συνεχώς γεγονότα, καταστάσεις και ανθρώπους που θα μου επιβεβαιώνουν αυτή μου την πεποίθηση έως ότου μάθω πώς να σκέφτομαι και να πράττω θετικά.

Και τι μπορώ να κάνω για να το αλλάξω;

Επειδή η περισσότερη δουλειά γίνεται υποσυνείδητα, αρχίζουμε συνειδητά τώρα πια να παρατηρούμε τις σκέψεις μας και τον εσωτερικό μας διάλογο. Εκεί βρίσκεται η  αιτία,το κλειδί και η λύση.  Παρατηρώ τον εσωτερικό μου διάλογο και τις σκέψεις που κάνω και συγχρόνως παρατηρώ και τη ζωή μου. Γίνομαι παρατηρητής του εαυτού για λίγο καιρό για να βρω την  αιτία. Και συγχρόνως δημιουργώ συνειδητά καινούργια δεδομένα στον νου, αυτά που θέλω να έλξω. Οι σκέψεις μου, οι λέξεις που χρησιμοποιώ  σε εσωτερικό και εξωτερικό διάλογο, θα πρέπει τώρα να είναι θετικές. Η λέξη κλειδί εδώ είναι «συνειδητά».

Να δημιουργήσω  νέες πεποιθήσεις και νέες συνήθειες που θα με βοηθήσουν να έχω τη ζωή που θέλω να έχω. Τη ζωή που μπορώ και αξίζω να έχω.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

αυτοεκτίμηση

Είμαι εγώ.

Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με μένα. Επομένως, ότι προέρχεται από μένα είναι απόλυτα δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.

Μου ανήκει ότι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκαρδίωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός. Το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους.

Δικές μου είναι όλες οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου.

Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.

Επειδή σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπώ και να’ μαι φίλος μαζί του, με όλες τις πλευρές του. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλον τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω, και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα.

Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ότι λέω και κάνω, ότι σκέφτομαι και αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά είμαι εγώ. Κι αυτό είναι κάτι αυθεντικό και δείχνει πού βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή.

Όταν αργότερα εξετάσω πώς έμοιαζα και πώς φαινόμουν, τι έκανα και τι είπα, τι σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, κάποια σημεία μπορεί να είναι ακατάλληλα. Μπορώ να τα πετάξω τα ακατάλληλα και να κρατήσω όσα αποδείχτηκαν κατάλληλα και να βρω κάτι καινούριο για να αντικαταστήσω ότι πέταξα.

Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σκέπτομαι, λέω και πράττω. Έχω τα εργαλεία  που χρειάζομαι για να επιζήσω, να’ μαι  κοντά με τους άλλους, να’ μαι  παραγωγικός, να καταλαβαίνω και να βάζω σε τάξη  μες στο νου μου το πλήθος των ανθρώπων και των πραγμάτων έξω από μένα.

Είμαι κύριος του εαυτού μου και επομένως μπορώ να τον οργανώσω.

Είμαι εγώ και είμαι πολύ εντάξει.

Από το βιβλίο  της Βιρτζίνια Σατίρ
 - Πλάθοντας Ανθρώπους -