ανήκω

Υπάρχουν κάποιες λέξεις, κάποια ρήματα που έχουν μέσα τους τέτοια ενέργεια που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η λέξη, το ρήμα ανήκω είναι μία από αυτές.

Το μικρό παιδάκι, το βρέφος , μέχρι την ηλικία των οκτώ μηνών νομίζει ότι η μητέρα του και το κάθε τι γύρω του, αλλά κυρίως η μητέρα, είναι προέκτασή του. Αργότερα  και σιγά- σιγά ξεκαθαρίζει ότι η μητέρα και οι άλλοι είναι διαφορετικά άτομα.

Μικρό και απροστάτευτο όπως είναι ζητάει την ασφάλεια και την προστασία στα άτομα που είναι δίπλα του, και είναι οι μεγάλοι. Αυτοί σίγουρα θα το προστατέψουν, θα το ταίσουν, θα το βοηθήσουν να μεγαλώσει. Είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που είναι πολύ ισχυρό μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να αναρωτιέται και να ψάχνει , πού ανήκει.

Ανήκει λοιπόν σ’ αυτούς. Αργότερα καταλαβαίνει ότι «αυτοί» είναι η οικογένεια, η οικογένειά του, που αποτελείται από τη μαμά, τον μπαμπά,  τα αδέλφια, τη γιαγιά.

Ανήκει στην οικογένεια που το θρέφει, το φροντίζει, το προστατεύει, επικοινωνεί μαζί του, ακούει τους προβληματισμούς και τα όνειρά του,  μα κυρίως και πάνω από όλα , το αγαπάει.

Το παιδί μέχρι που να πάει στο σχολείο, αλλά και μέχρι να ενηλικιωθεί,  εκεί μεγαλώνει, χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα με ασφάλεια . Ζει  μέσα στην οικογένεια που οι μεγάλοι είναι ώριμα και υπεύθυνα άτομα .

Προτάσεις και απειλές  όπως « δεν σ’ αγαπάω», «είσαι κακό παιδί», «να φύγεις», «με κούρασες», «σε βαρέθηκα», « είσαι βλάκας» αλλά και η έλλειψη  επικοινωνίας, η έλλειψη διαλόγου, η αδιαφορία  και συμπεριφορές που δείχνουν ανωριμότητα κάνουν το μικρό παιδί να μη θέλει να ανήκει  και να ζει με αυτούς « τους μεγάλους».

Αρχίζει να ψάχνει από το σχολείο ή από το περιβάλλον να βρει κάποιους που να μπορεί να ανήκει. Να επικοινωνεί μαζί τους, να το ακούνε, να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα.

 Και βέβαια  είναι υγειές να δημιουργεί παρέες που ασχολούνται με τη γυμναστική, τη μουσική, την εκπαίδευση, και να θέλει να ανήκει σε μία από αυτές τις ομάδες που θα μπορεί να  έχει πρόοδο και ανάπτυξη.

Τι γίνεται όμως όταν μέσα από το περιβάλλον  βρίσκει παρέες που για να δείξουν ότι είναι μεγάλοι και μάγκες καπνίζουν, η κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, κλέβουν ή δημιουργούν αντικοινωνική συμπεριφορά;

Το παιδί για να ανήκει  θα πρέπει να κάνει ακριβώς τα ίδια που κάνει και η ομάδα. Βάζει την παρέα  αυτή πάνω από όλους. Έχει απορρίψει την οικογένεια, σταματάει να επικοινωνεί. Και βέβαια τα  αποτελέσματα  όταν το παιδί μπλέξει με τέτοιου είδους ουσίες

είναι καταστροφικά για όλους. Για το ίδιο, για την οικογένεια.

ασκητική τρίτο χρέος

Ο νους βολεύεται.  Θέλει να γιομώσει μ’ έργα μεγάλα

τη φυλακή του, το κρανίο.

Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει

στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.

Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της,

φωνές ερωτικές αφουγκράζεται στον αγέρα.

Κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες.

Και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.

Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την

ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά,

κάμε το τρίτο βήμα.

Γλίτωσε από την απλοική άνεση του νου που βάνει τάξη κι ελπίζει να

υποτάξει τα φαινόμενα. Γλίτωσε από τον τρόμο της καρδιάς που ζητάει

να βρει την ουσία.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα.

Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

για την αγάπη

Η αγάπη είναι το μοίρασμα χαράς που ξεχειλίζει.

Είσαι πολύ γεμάτος από χαρά. Δεν μπορείς να την

κρατήσεις, πρέπει να τη μοιραστείς.

Τότε η αγάπη είναι ποίηση, είναι κάτι το απίστευτα όμορφο,

κάτι που δεν είναι αυτού του κόσμου, κάτι που έρχεται

από την άλλη διάσταση.

Μάθε την τέχνη της αγάπης, μάθε την τέχνη, ώστε να βάλεις

στην άκρη όλα όσα εμποδίζουν την αγάπη.

Πρόκειται για μια αρνητική διαδικασία. Είναι όπως όταν

σκάβεις ένα πηγάδι: συνεχώς βάζεις στην άκρη στρώματα

από χώμα, πέτρες, βράχια και ξαφνικά, νάτο!, το νερό.

Το νερό ήταν πάντα εκεί, ήταν ένα υπόγειο ρεύμα.

Τώρα, που έχεις βάλει στην άκρη όλα τα εμπόδια, το νερό

είναι διαθέσιμο.

Έτσι είναι η αγάπη:

Είναι το υπόγειο ρεύμα της οντότητάς σου.

Ήδη ρέει, αλλά υπάρχουν τόσες πέτρες, τόσα στρώματα χώματος

που πρέπει να παραμεριστούν.

ΟΣΣΟ

 

επιλέγω την αγάπη

Σήμερα,  γέμισε την καρδιά σου με αγάπη, με ευγνωμοσύνη, με χαρά, με αισιοδοξία.

Γίνε, μόνο για σήμερα το άτομο που πάντα ήθελες να είσαι.

Να έχεις μέσα σου μόνον αγάπη

Να νιώθεις ευγνωμοσύνη

Ναι είσαι ένας χαρούμενος άνθρωπος

Να είσαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος

Να σκέφτεσαι θετικά

Όλες αυτές οι έννοιες γίνονται πραγματικότητα μόνον όταν γίνουν συνειδητά καθημερινή πράξη.

Μόνο για σήμερα, άφησε στην άκρη τα δυσάρεστα, τις αρνητικές σκέψεις, τις καθημερινές δυσκολίες, τα δεν έχω, δεν μπορώ, τους θυμούς, την έλλειψη και δώσε χώρο στην αγάπη, την ευγνωμοσύνη, τη χαρά, την αισιοδοξία , να είναι μέσα στην καρδιά σου, μόνο για σήμερα.

Μόνο για σήμερα  συντροφιά με  την αγάπη, την ευγνωμοσύνη, τη χαρά, την αισιοδοξία,  κοίτα μέσα σου και δες πώς είναι οι σκέψεις σου. Είναι πιο θετικές;

Νιώσε το σώμα σου. Είναι πιο χαλαρό ;  πιο ανάλαφρο;

Κοίτα στον καθρέφτη το πρόσωπό σου. Είναι πιο ξεκούραστο; Πιο ήρεμο;

Κοίτα γύρω σου. Πώς  είναι η συμπεριφορά σου στο σπίτι, στη δουλειά;

Έχει αλλάξει η διάθεσή σου; Νιώθεις το σώμα σου πιο γερό;  Πιο όμορφο;

 Νιώθεις  ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα;

Νιώθεις   ότι  και προβλήματα να υπάρχουν, κάποια λύση  θα βρεθεί;

Νιώθεις ότι χωρίς καμία προσπάθεια θέματα που σε απασχολούσαν τόσον καιρό, λύθηκαν σε  λιγότερο από μια μέρα;

Μια παροιμία λέει πως << αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς>>.

Κοιτάζω  μέσα μου και συνειδητά κάθε μέρα

επιλέγω την αγάπη

επιλέγω την ευγνωμοσύνη

επιλέγω τη χαρά

επιλέγω την αισιοδοξία

Κάθε μέρα

Γιατί με αγαπώ.

Ασκητική -Δεύτερο χρέος

Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγομαι!

Την αγωνία τούτη βαθιά, αιματηρά  να τη ζήσεις, είναι το δεύτερο χρέος.

Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει, μα η καρδιά ,

αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το

δίχτυ της ανάγκης.

Να  υποτάξω τη γης, το νερό, τον αγέρα, να νικήσω τον τόπο και τον καιρό, να νιώσω με ποιους νόμους αρμολογούνται κι έρχουνται και ξανάρχουνται οι αντικαθρεφτισμοί που ανεβαίνουν από την πυρωμένη έρημο του νου, τι αξίαν έχει;

« ‘Ένα μονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία.

Αν ο νους δεν μπορεί, δεν είναι έργο του να επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωικήν απελπισμένην έξοδο, να ‘ταν να μπορούσε η καρδιά μου!

Μια προσταγή μέσα μου:

-Σκάψε! Τι βλέπεις;

-Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!

-Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

-Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

-Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

-Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

-Σκάψε ακόμα!

Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

-Μην κλαις! Μην  κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ