γενική καθαριότητα

Από χθες ξεκίνησα γενική καθαριότητα του σπιτιού. Να κατεβάσω κουρτίνες, να πλύνω τα τζάμια, να ανεβώ στη σκάλα για να φτάσω τα πιο ψηλά σημεία. Να ξαραχνιάσω, να σκουπίσω , να σφουγγαρίσω, να γυαλίσω τα ασημικά. Να στρώσω  τα χαλιά . Με λίγα λόγια να ετοιμάσω το σπίτι για το χειμώνα .Να είναι καθαρό, περιποιημένο, όμορφο.

Να μπορούμε να ζούμε μέσα σε ένα καθαρό και περιποιημένο σπίτι.

Τι κάνω για να έχω έναν  καθαρό όμορφο εαυτό;

Μήπως όπως καθαρίζω το σπίτι χρειάζεται να βρω το χρόνο , τη δύναμη, το κουράγιο και τη θέληση να αρχίσω να καθαρίζω και το μέσα μου; Να φέρω στο τώρα  κάποιες μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια ακόμα, που όταν τα θυμάμαι με θυμώνουν και μου δημιουργούν ταραχή;  Τον τσακωμό με την φίλη όταν ήμασταν 18 χρονών και που ακόμα τώρα που το σκέφτομαι, με πληγώνει και με εξαγριώνει; Την απογοήτευση για την  αποτυχία στις πανελλήνιες εξετάσεις;  Και πόσα άλλα γεγονότα που έχω αφήσει μέσα μου να παραμένουν σαν σκόνη επάνω σε έπιπλα, σαν αράχνη στη κρυφή γωνία;

Όλα αυτά τα γεγονότα παραμένουν μέσα μου και κρατούν  την ενέργειά μου, που την χρειάζομαι κάθε μέρα. Ενέργεια  που μου δημιουργεί θυμό, άρνηση, απογοήτευση.

Καιρός είναι να πάρω την απόφαση, και με το ξεσκονόπανο στο χέρι, που είναι η αγάπη για μένα, να φέρω ένα- ένα τα γεγονότα που με ενοχλούν, να τα αναλύσω, να πάρω το μάθημα, να κατανοήσω συμπεριφορές, να συγχωρήσω  και να τα αφήσω πίσω. Χωρίς να με επηρεάζουν, χωρίς να μου δημιουργούν προβλήματα, χωρίς να κρατούν την πολύτιμη ενέργειά μου που την χρειάζομαι  για να ζω το τώρα μου. Για να μπορώ να ζω με έναν όμορφο καθαρό εαυτό .

 Ελένη Παπακωνσταντίνου

ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΝΑ ΚΑΠΝΙΖΩ

 - Παλαιότερη ανάρτηση  αλλά επίκαιρη γι αυτούς που καπνίζουν 
Καθώς μεγαλώνουμε αποκτάμε διάφορες συνήθειες . Άλλες από αυτές είναι *καλές *συνήθειες και είμαστε ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι , άλλες συνήθειές μας είναι δυσάρεστες, ενοχλητικές , *κακές * και ενώ θέλουμε δεν μπορούμε να σταματήσουμε να τις έχουμε.

Μία από τις * κακές * συνήθειες είναι και το κάπνισμα.
Το  κάπνισμα το ξεκινάμε , για τους δικούς του λόγους ο καθένας , και χωρίς να το καταλάβουμε , γίνεται αυτή η * κακή * συνήθεια που τώρα δεν ξέρουμε πώς να τη σταματήσουμε.
Σαν life coαch , και από προσωπική εμπειρία, γιατί έχω σταματήσει να καπνίζω, σου λέω ότι μπορείς και συ να τα καταφέρεις .
Εάν δεν θέλεις να συνεχίσεις την συνήθεια του καπνίσματος, και αποφάσισες να *το κόψεις *τα 10 βήματα – παγίδες που ακολουθούν θα σε βοηθήσουν να πετύχεις τον στόχο σου.
Πρέπει πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι η πρόθεση και η
επιθυμία για να σταματήσει κάποιος το κάπνισμα , θα πρέπει
να είναι δική του και όχι κάποιου άλλου ατόμου.

ΔΗΛΩΣΗ ΘΕΤΙΚΗ: Η δήλωση που κάνω είναι θετική. Σταματάω να  καπνίζω επειδή Θέλω να………………………………………   ( περιγράφω σε ένα χαρτί τους λόγους )
ΣΤΟΧΟΣ: Ο στόχος θα πρέπει να είναι ξεκάθαρος, κατανοητός και να μπορώ να τον πετύχω. Δεν βιάζομαι . Παίρνω τον χρόνο μου για να ετοιμαστώ.
ΔΕΣΜΕΥΣΗ: Συμφωνία και δέσμευση με τον εαυτό.

ΤΙ ΚΑΝΩ
Αρχίζω με υπομονή και αγάπη να στήνω τις πρώτες * παγίδες * στο τσιγάρο.
Η σχέση που υπάρχει εδώ έχει να κάνει με τον εαυτό που θέλει να
καπνίζει , τον εαυτό που δεν θέλει να καπνίζει και την ισχυρή συνήθεια που λέγεται τσιγάρο – καπνός – πακέτο- αναπτήρας- τασάκι.
Παγίδα 1)
Συνειδητά αρχίζω και παρατηρώ όλη τη διαδικασία *καπνίζω* . Παρατηρώ τον εαυτό μου και την συμπεριφορά μου, ενώ ανάβω ένα τσιγάρο.
Παρατηρώ σκέψεις και συναισθήματα που έχω την ώρα που καπνίζω.
Παρατηρώ πότε γίνεται η συνήθεια πράξη. Δηλαδή πότε καπνίζω περισσότερο, το πρωί με τον καφέ, το μεσημέρι μετά το φαγητό, με ένα ποτό το βράδυ, όταν είμαι σε στεναχώρια, όταν θυμώνω, όταν έχω χαρά.
Παρατηρώ συνειδητά εμένα και την συνήθειά μου σε σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου και ειδικά αυτούς που δεν καπνίζουν.
( αυτοί μπορούν χωρίς τσιγάρο, εγώ μπορώ; )
Παγίδα 2)
Ερώτηση: θέλω ακόμα να σταματήσω να καπνίζω;
Έχοντας στο νου , ακόμα, την ισχυρή επιθυμία να σταματήσω την
συνήθεια του καπνίσματος, και ενώ συνεχίζω να καπνίζω, παίρνω
μικρές συνεντεύξεις από ανθρώπους που έχουν κάνει ήδη πράξη το στόχο τους. Πώς νοιώθουν, πώς είναι όταν δεν, είναι καλύτερα; Τι όφελος έχουν κλπ κλπ
Παγίδα 3)
Παίρνω για λίγο την αρχηγία.
Αποφασίζω να περιορίσω την συνήθεια πχ από 20 τσιγάρα που καπνίζω την ημέρα, να καπνίσω σήμερα και για τις επόμενες πέντε μέρες μόνο 15 τσιγάρα την ημέρα.
Παρατηρώ συνειδητά τον εαυτό και την συμπεριφορά μου σε σχέση με τον περιορισμό. Τα καταφέρνω; Επιβραβεύω τον εαυτό που τα κατάφερε.
Δυσκολεύομαι; βάζω περισσότερη δύναμη για να τα καταφέρω.
Παγίδα 4)
Συνειδητά συζήτηση με τον εαυτό που έχει την συνήθεια (σαν να μιλάω με κάποιον άλλο άνθρωπο), πότε άρχισα να καπνίζω;
Ποιοι ήταν οι λόγοι; Πώς ήμουνα εκείνη την περίοδο της ζωής μου; Τι ήθελα να καλύψω, να αποδείξω, να δηλώσω;
Ισχύουν οι ίδιοι λόγοι τώρα;
Όταν ανάβω ένα τσιγάρο αλλάζει κάτι στη ζωή μου ή νομίζω ότι με βοηθάει.
Παρατηρώ συνειδητά. θέλω ακόμα να σταματήσω αυτή τη συνήθεια;  Πώς δουλεύει το ότι έχω περιορίσει τον αριθμό των τσιγάρων. Παρατηρώ σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορά.
Έχω την αρχηγία του εαυτού έστω και για λίγες ώρες την ημέρα;
Παγίδα 5)
Ενώ συνεχίζω να καπνίζω, συνειδητά παρατηρώ πόσα * ρούχα* έχω αφαιρέσει από την συνήθεια.
Θέλω ακόμα να σταματήσω να καπνίζω;
Ορίζω ημερομηνία διακοπής.
Έχω πισωγυρίσματα με τον περιορισμό; Παραμένω σταθερά στο στόχο.
Τι σημαίνει για μένα *καπνίζω*; Τι θέλω να * καπνίσω-θολώσω* στη ζωή μου για να μην το βλέπω;
Παγίδα 6)
Δημιουργώ νοερά , οραματίζομαι , την εικόνα του εαυτού που δεν καπνίζει. *Βλέπω* τον εαυτό μου να είναι με παρέα, να τρώει, να πίνει καφέ, να διασκεδάζει.* κοιτάζω* τα χέρια και βλέπω ότι είναι ελεύθερα από την συνήθεια του να κρατάω  ένα τσιγάρο.
Μπαίνω στη θέση του ανθρώπου, δίπλα μου, που δεν καπνίζει και κάνω πρόβα, πώς  θα είμαι και εγώ, όταν θα έχω σταματήσει την συνήθεια του να καπνίζω.
Βιώνω συναισθήματα ικανοποίησης, ελευθερίας, απαλλαγής .
Παγίδα 7)
Οφέλη από το σταμάτημα της συνήθειας.
Τι οφέλη έχω αν…………………………………….
Παρατηρώ σκέψεις υπεράσπισης ή όχι της συνήθειας.
Δεν κατηγορώ, λυπάμαι, σφαλιαρίζω τον εαυτό.
Μειώνω τον αριθμό των τσιγάρων και κάθε φορά επιβραβεύω τον
εαυτό για την προσπάθεια.
Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω;
Παρατηρώ τους γύρω μου που δεν καπνίζουν. Πώς νοιώθουν; Εγώ θα τα καταφέρω; Βάζω τον εαυτό μου στη θέση τους * σαν να….* παίρνω δύναμη, συνεχίζω.
Ξεγυμνώνω την συνήθεια από τα * υπέρ * που έχω βάλει επάνω της.  Πώς φαίνομαι στους γύρω μου όταν ανάβω τσιγάρο, όταν καπνίζω , όταν μυρίζει η αναπνοή μου, όταν μυρίζουν τα ρούχα μου, όταν βήχω, όταν τα πνευμόνια μου γεμίζουν πίσσα, όταν…… όταν…………………
Σταθερά επιμένω στην απόφαση και την ημερομηνία διακοπής.
Παγίδα 8)
Την περίοδο – εποχή – μέρα - που έχω βάλει στόχο να σταματήσω το κάπνισμα θα πρέπει να επιλέξω να μην έχω ασχολίες, υποχρεώσεις, πολλούς ανθρώπους  γύρω μου, εργασία κλπ ( Θα ήταν προτιμότερο να ξεκινήσεις τις μέρες των διακοπών )
ώστε να εστιάσω στον εαυτό μου και την ισχυρή απόφασή μου.
Δεν βγάζω *ντουντούκα* για να ανακοινώσω παντού τι έχω σκοπό να κάνω.
Η απόφαση και ο στόχος είναι αποκλειστικά δική σου επιλογή.
Δεν αφορά κανέναν, παρά μόνο εσένα.
Παγίδα 9)
Ερώτηση : ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ;
Οι συνήθειες γενικώς, η συνήθεια του τσιγάρου ή εγώ; Συμβαίνει χωρίς πολλές φορές να το καταλάβουμε να γινόμαστε όμηροι των συνηθειών μας.
Φόβοι: Αρχίζουν μέσα στο μυαλό να γίνονται διάφορες συζητήσεις του τύπου:
Την έχω πατήσει και δεν μπορώ να κάνω πίσω.
Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω. Ότι δεν έχω την δύναμη, την υπομονή , φοβάμαι ότι…………
Οτιδήποτε φοβάμαι είναι η υπεράσπιση της συνήθειας για την ύπαρξή της στη ζωή του καπνιστή. Είναι σαν να έχει γίνει μια οντότητα με σάρκα και οστά και υπερασπίζεται την ύπαρξή της. Συμβαίνει αυτό με τις συνήθειες.
Προετοιμασία για τον Χωρισμό
Ευχαριστίες στη συνήθεια που ήταν όλον αυτό τον καιρό μαζί σου. Που σε βοήθησε να ξεπεράσεις ( έτσι νόμιζες ) τα α, β, γ, δ, εμπόδια στο παρελθόν.
Ευχαριστίες που είχε κρατήσει το τιμόνι της ζωής σου για όλο αυτό το διάστημα.
Ευχαριστίες για την παρέα που κάνατε στις χαρές και τις λύπες σου.
Αποδοχή
Αποδοχή του εαυτού που κάπνιζε, με αγάπη, συμπόνια και καλοσύνη.
Αποδοχή με μεγάλη αγκαλιά, αποδοχή με συμπαράσταση.
Αποδοχή του εαυτού και καλοσόρισμα στην ελευθερία.
Παγίδα 10)
Βεβαιώνω τον εαυτό ότι θέλω ακόμα να πετύχω το στόχο.
Έχω τη δύναμη και το κάνω πράξη.
Στατιστικά έχει αποδειχθεί ότι μετά από τρείς μέρες διακοπής, η συνήθεια έχει γίνει παρελθόν. Το σώμα και ο νους έχουν σβήσει τις μνήμες της συνήθειας.
ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ/Η . ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

εμπειρίες

H Regina Brett, 55 ετών σήμερα,  δημοσιογράφος στο Κλίβελαντ του Οχάιο για να γιορτάσει τα γενέθλιά της , έγραψε στη στήλη της στην εφημερίδα, τα 45 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Όπως πιστεύει και η ίδια " Ήταν το πιο... πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":
1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να
διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μωβ χρώμα!
24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.
45. Το πιο σημαντικό γεννητικό όργανο είναι το μυαλό.

μάθε παιδί μου γράμματα

Μάθε παιδί  μου γράμματα

με φωνές……………………………. με στριγκλιές………………………….. με απειλές…………. με τιμωρίες ……………  με καυγάδες……………………… με υστερίες ………………………… με απειλές του τύπου, θα το πω στον μπαμπά μόλις γυρίσει από τη δουλειά, ή θα φύγω δεν αντέχω άλλο……………… με  κλάματα ………………..με ξύλο.………………………… Α!  ξέχασα, το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο…………………………………………………….

Ή με αδιαφορία……………… με ειρωνείες………………………. κοροϊδεύοντας…………………………… αλλά και υποσχέσεις…………………………… θα σου πάρω το παιχνίδι που ζήτησες ή το κινητό που έχει ο φίλο σου……………………………….

Ή γιατί συμβαίνει  αυτό, το παιδί δεν είναι καλά...................................είναι τρελό......................

είναι υπερκινητικό…………………………..χρειάζεται ψυχολόγο..............................................

χρειάζεται ηρεμιστικά …………….

Σε μερικά σπίτια από τη μέρα που άρχισε το σχολείο, άρχισε μαζί και ένας μικρός πόλεμος μεταξύ των γονιών και των παιδιών σε σχέση με το διάβασμα.

Από την ανεμελιά του καλοκαιριού, στο σχολείο. Από το παιχνίδι στις υποχρεώσεις. Από τις ξέγνοιαστες μέρες, στην καθημερινή έννοια του σχολείου.

Τα παιδιά είναι οι πιο βαριά εργαζόμενοι άνθρωποι αν σκεφτούμε ότι ξυπνούν από τις 7,30

το πρωί ή τις 6,30 πολλές φορές για να πάνε στο σχολείο, να γυρίσουν σπίτι, να φάνε τρεχάλα, να καθίσουν αμέσως να διαβάσουν γιατί  μετά  έχει αγγλικά, μετά καράτε, μετά μπαλέτο, μετά κολυμβητήριο, μετά τρεχάλα για φαί και ύπνο χωρίς μια ανάσα, μια αγκαλιά, ένα πώς νοιώθεις; κουράστηκες; αγχώθηκες; φοβάσαι; έχεις φίλους;  σ’αγαπάνε; χωρίς ένα παιχνίδι με άλλα παιδιά γιατί και το σαββατοκύριακο έχουμε μπάσκετ με την ομάδα ή και γω δεν ξέρω τι άλλο  να μάθουν τα παιδιά  για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι αύριο στην κοινωνία.

Πώς είναι δυνατόν να προετοιμάζω έναν πολίτη του αύριο, όταν σήμερα σαν γονιός δεν τον σέβομαι; Όταν κάθομαι από πάνω του σαν μπαμπούλας και φωνάζω υστερικά να διαβάσει, να κάνει καλύτερα γράμματα, να κάνει γρήγορα γιατί η ώρα περνάει και πρέπει να πάμε αγγλικά.

Πώς προετοιμάζω έναν ώριμο ενήλικα όταν σαν γονιός συμπεριφέρομαι ανώριμα;

Ποιά είναι η δική μου εκπαίδευση σε σχέση με το πώς μεγαλώνουν ένα παιδί;

Τι τρόπους χρησιμοποιώ για να βάλω όρια και πειθαρχία πρώτα στον εαυτό μου και μετά στον άνθρωπο που είναι το παιδί μου;

Πόσο εκτιμώ, αγαπώ και σέβομαι εγώ τον εαυτό μου όταν συμπεριφέρομαι με άσχημο τρόπο στο παιδί μου;

Με τι θεμέλια χτίζω τις βάσεις για να δημιουργηθεί ο χαρακτήρας του;

Όταν φυτεύω ένα λουλούδι προσέχω να έχει καλό χώμα και να το ποτίζω συχνά για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί. Όταν μαγειρεύω ένα φαγητό διαλέγω τα πιο αγνά υλικά  και μια ωραία συνταγή για να γίνει το φαγητό μου νόστιμο. Όταν μεγαλώνω ένα παιδί  και

θέλω να λέγομαι γονιός , επιλέγω  την  φροντίδα, την υπομονή, τη γνώση, τον σεβασμό, την ηρεμία, την αυτοεκτίμηση. Επιλέγω την αγάπη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Σεπτέμβρης

Καλό Σεπτέμβρη. Καλό φθινόπωρο. Καλή αρχή.

Ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που όταν έρχεται μας κάνει να νοιώθουμε οτι  είμαστε σε μια νέα αρχή. Κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους.

Μια νέα αρχή στο σχολείο, νέοι στόχοι για δουλειές,η αρχή μιας σχέσης, το τέλος μιας συνήθειας, καινούργιες αποφάσεις.

Πώς θα εξελιχθεί η χρονιά; εξαρτάται από τους στόχους που βάζουμε τον Σεπτέμβρη.

Καλή αρχή

Ελένη Παπακωνσταντίνου

η αγάπη

η αγάπη είναι τέχνη

η αγάπη είναι λόγος ύπαρξης, είναι πράξη

η αγάπη χρειάζεται γνώση, καλή θέληση, πειθαρχία, υπομονή, επιμονή, εκπαίδευση

η αγάπη είναι θεία δύναμη

η αγάπη είναι συμπόνια,είναι χαρά, είναι ζωή,είναι προσοχή

η αγάπη είναι ελευθερία, είναι δύναμη, είναι ωριμότητα

Καλό καλοκαίρι , με αγάπη

 Ελένη Παπακωνσταντίνου

εμπόδια

Περπατώ σ' ένα μονοπάτι..

Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν. Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.

Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης. Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω

καλύτερα. Αισθάνομαι οτι η πόλη με έλκει. Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ οτι σε αυτήν την

πόλη μπορώ να βρώ όλα όσα επιθυμώ.

Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα. Οι φιλοδοξίες και τα

όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν  την  πόλη. Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι,

αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο

δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.

Φαντάζομαι οτι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

 Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω πρός τα 'κει Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το

μονοπάτι γίνεται ανηφορικό.Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει. Συνεχίζω.

Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο. Πλησιάζω και βλέπω οτι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου. Φοβάμαι.... διστάζω. Μ΄ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευ-

χθεί εύκολα. Όπως και να΄χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο. Κάνω πίσω,παίρνω φόρα και πηδώ...

Καταφέρνω να την περάσω. Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ.

Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος. Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν.

Τρέχω προς την πόλη. Ο δρόμος φαίνεται καθαρός.

 Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου. Σταματώ. Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω. Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία. Συνειδητοποιώ οτι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας. Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια.... σκέφτομαι να παραιτηθώ. Κοιτώ

το στόχο που επιθυμώ... και αντιστέκομαι. Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας. Περνούν ώρες,

μέρες, μήνες. Η γέφυρα είναι έτοιμη. Συγκινημένος, τη διασχίζω. 

Και φτάνοντας στην άλλη μεριά... ανακαλύπτω το τείχος. Ένα γιγαντιαίο τείχος, κρύο και υγρό, περι-

κυκλώνει την πόλη των ονείρων μου... αισθάνομαι απελπισμένος.... ψάχνω τρόπο να το αποφύγω.

Δεν υπάρχει. Πρέπει να σκαρφαλώσω. Η πόλη είναι τόσο κοντά. Δε θα αφήσω το τείχος να μου φράξει

το πέρασμα.

Σκέφτομαι να αναρριχηθώ. Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα...

Ξαφνικά βλέπω σε μια άκρη του δρόμου, ένα παιδί να με κοιτά σα να με γνώριζε. Μου χαμογελά με

συνενοχή. Μου θυμίζει τον εαυτό μου... όταν ήμουν παιδί. Ίσως γι' αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά

το παράπονό μου. " Γιατί τόσα πολλά εμπόδια ανάμεσα σε μένα και στο σκοπό μου;"

Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά. " Και γιατί ρωτάς εμένα; Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι

να έρθεις... Τα εμπόδια τα έφερες εσύ."

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ

"Ιστορίες να σκεφτείς"

Ο πόνος

Είπαν και έγραψαν για τον πόνο:

Ο πόνος είναι πύλη σοφίας.

Όσους πόνους έχουμε, τόση άγνοια έχουμε.

Οι πόνοι είναι καλοδεχούμενοι, γιατί μέσα από τον πόνο μαθαίνω.

Νοιώθω άσχημα σημαίνει δεν επικοινωνώ καλά με το ανώτερο κομμάτι μου, τον ανώτερο εαυτό μου.

Σέβομαι , εκτιμώ και επαινώ τον εαυτό μου. Δεν κακοποιώ τον εαυτό μου και δεν αφήνω τους άλλους να με κακοποιούν.

Όταν έρχεται μια θλίψη, έρχεται ένα μάθημα. Πολλούς από τους πόνους τους επιλέγουμε μόνοι μας.

Είμαστε εθισμένοι σε κάποιον πόνο και είναι δύσκολο να βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση.

Ο πόνος γίνεται συνήθεια. Φεύγω από τον πόνο και κοιτάζω τι μαθαίνω απ’ αυτόν.

Δεν υπάρχει πόνος που να μη βγαίνει μέσα από την ψυχή μας.

Ο πόνος είναι το σπρώξιμο για να ανέβεις παραπάνω.

Ο πόνος ξύνει την ύλη για να βγει από μέσα μας το πνεύμα. Με τον πόνο ανέρχεται το πνεύμα.

Πάνω στα λάθη μένουμε  μέχρι να πονέσουμε.

Στον πόνο κοιτάζουμε πάντα το κομμάτι του «εγώ».

Αφήνουμε τον πόνο με υπομονή, δεν αποφεύγουμε τον πόνο.

Τον πόνο τον βιώνω και τον εκφράζω και σιγά- σιγά  ο πόνος αρχίζει να φεύγει.

Ρωτάω τον εαυτό μου, πού πονάω πιο πολύ; Τι φοβάμαι; Με αυτά προσπαθώ να παλέψω για να είναι η ψυχή μου ευχαριστημένη.

Ο πόνος είναι το σπάσιμο του όστρακου για να βγει η γνώση.

Με πόνο βγαίνουμε από το λάθος κομμάτι μας.

Ο πόνος είναι προϊόν άγνοιας. Και είναι προϊόν ανάγκης και αδυναμίας.

Τίποτα δεν υπάρχει έτοιμο στο σύμπαν.

Η οδύνη είναι αυτό, η μάθηση.

Κάθε στιγμή μαθαίνω και όχι παθαίνω.

Όσο πιο πολύ εγωϊστής είναι κάποιος, τόσο πολύς πόνος χρειάζεται για την αλλαγή.

Σέβομαι την ψυχή μου. Δεν θέλω άλλο πόνο.

ανήκω

Υπάρχουν κάποιες λέξεις, κάποια ρήματα που έχουν μέσα τους τέτοια ενέργεια που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η λέξη, το ρήμα ανήκω είναι μία από αυτές.

Το μικρό παιδάκι, το βρέφος , μέχρι την ηλικία των οκτώ μηνών νομίζει ότι η μητέρα του και το κάθε τι γύρω του, αλλά κυρίως η μητέρα, είναι προέκτασή του. Αργότερα  και σιγά- σιγά ξεκαθαρίζει ότι η μητέρα και οι άλλοι είναι διαφορετικά άτομα.

Μικρό και απροστάτευτο όπως είναι ζητάει την ασφάλεια και την προστασία στα άτομα που είναι δίπλα του, και είναι οι μεγάλοι. Αυτοί σίγουρα θα το προστατέψουν, θα το ταίσουν, θα το βοηθήσουν να μεγαλώσει. Είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που είναι πολύ ισχυρό μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να αναρωτιέται και να ψάχνει , πού ανήκει.

Ανήκει λοιπόν σ’ αυτούς. Αργότερα καταλαβαίνει ότι «αυτοί» είναι η οικογένεια, η οικογένειά του, που αποτελείται από τη μαμά, τον μπαμπά,  τα αδέλφια.

Ανήκει στην οικογένεια που το θρέφει, το φροντίζει, το προστατεύει, επικοινωνεί μαζί του, ακούει τους προβληματισμούς και τα όνειρά του,  μα κυρίως και πάνω από όλα , το αγαπάει.

Το παιδί μέχρι που να πάει στο σχολείο, αλλά και μέχρι να ενηλικιωθεί,  εκεί μεγαλώνει, χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα με ασφάλεια . Ζει  μέσα στην οικογένεια που οι μεγάλοι είναι ώριμα και υπεύθυνα άτομα .

Προτάσεις και απειλές  όπως « δεν σ’ αγαπάω», «είσαι κακό παιδί», «να φύγεις», «με κούρασες», «σε βαρέθηκα», « είσαι βλάκας» αλλά και η έλλειψη  επικοινωνίας, η έλλειψη διαλόγου, η αδιαφορία  και συμπεριφορές που δείχνουν ανωριμότητα κάνουν το μικρό παιδί να μη θέλει να ανήκει  και να ζει με αυτούς « τους μεγάλους».

Αρχίζει να ψάχνει από το σχολείο ή από το περιβάλλον να βρει κάποιους που να μπορεί να ανήκει. Να επικοινωνεί μαζί τους, να το ακούνε, να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα.

 Και βέβαια  είναι υγειές να δημιουργεί παρέες που ασχολούνται με τη γυμναστική, τη μουσική, την εκπαίδευση, και να θέλει να ανήκει σε μία από αυτές τις ομάδες που θα μπορεί να  έχει πρόοδο και ανάπτυξη.

Τι γίνεται όμως όταν μέσα από το περιβάλλον  βρίσκει παρέες που για να δείξουν ότι είναι μεγάλοι και μάγκες καπνίζουν, η κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, κλέβουν ή δημιουργούν αντικοινωνική συμπεριφορά;

Το παιδί για να ανήκει  θα πρέπει να κάνει ακριβώς τα ίδια που κάνει και η ομάδα. Βάζει την παρέα  αυτή πάνω από όλους. Έχει απορρίψει την οικογένεια, σταματάει να επικοινωνεί. Και βέβαια τα  αποτελέσματα  όταν το παιδί μπλέξει με τέτοιου είδους ουσίες είναι καταστροφικά για όλους. Για το ίδιο, για την οικογένεια.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ζορμπάς

Εισαγωγή από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη : Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Πολλές φορές  πεθύμησα  να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη που πολύ αγάπησα.

Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολλοί λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ’αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρείς τέσσερεις: τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και τον Ζορμπά.

Ο  πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι, σαν το δίσκο του ήλιου, που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας  με  αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυρανούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούργιες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την βεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’έμαθε  ν’αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.

Αν ήταν στον κόσμο όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό,γκουρού ,όπως τον λένε οι Ιντοί, γέροντα, όπως τονε λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά.

Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαιτευτά τη θροφή της. Τη δημιουργική, κάθε πρωί ανανεούμενη, αφέλεια, να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία, αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί. Τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροιδεύει την ίδια του την ψυχή, σα να’χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο  από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά. Ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει, και γκρέμιζε, όλους τους φράχτες- ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης, ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα.