εμπειρίες

H Regina Brett, 55 ετών σήμερα,  δημοσιογράφος στο Κλίβελαντ του Οχάιο για να γιορτάσει τα γενέθλιά της , έγραψε στη στήλη της στην εφημερίδα, τα 45 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Όπως πιστεύει και η ίδια " Ήταν το πιο... πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":
1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να
διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μωβ χρώμα!
24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.
45. Το πιο σημαντικό γεννητικό όργανο είναι το μυαλό.

μάθε παιδί μου γράμματα

Μάθε παιδί  μου γράμματα

με φωνές……………………………. με στριγκλιές………………………….. με απειλές…………. με τιμωρίες ……………  με καυγάδες……………………… με υστερίες ………………………… με απειλές του τύπου, θα το πω στον μπαμπά μόλις γυρίσει από τη δουλειά, ή θα φύγω δεν αντέχω άλλο……………… με  κλάματα ………………..με ξύλο.………………………… Α!  ξέχασα, το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο…………………………………………………….

Ή με αδιαφορία……………… με ειρωνείες………………………. κοροϊδεύοντας…………………………… αλλά και υποσχέσεις…………………………… θα σου πάρω το παιχνίδι που ζήτησες ή το κινητό που έχει ο φίλο σου……………………………….

Ή γιατί συμβαίνει  αυτό, το παιδί δεν είναι καλά...................................είναι τρελό......................

είναι υπερκινητικό…………………………..χρειάζεται ψυχολόγο..............................................

χρειάζεται ηρεμιστικά …………….

Σε μερικά σπίτια από τη μέρα που άρχισε το σχολείο, άρχισε μαζί και ένας μικρός πόλεμος μεταξύ των γονιών και των παιδιών σε σχέση με το διάβασμα.

Από την ανεμελιά του καλοκαιριού, στο σχολείο. Από το παιχνίδι στις υποχρεώσεις. Από τις ξέγνοιαστες μέρες, στην καθημερινή έννοια του σχολείου.

Τα παιδιά είναι οι πιο βαριά εργαζόμενοι άνθρωποι αν σκεφτούμε ότι ξυπνούν από τις 7,30

το πρωί ή τις 6,30 πολλές φορές για να πάνε στο σχολείο, να γυρίσουν σπίτι, να φάνε τρεχάλα, να καθίσουν αμέσως να διαβάσουν γιατί  μετά  έχει αγγλικά, μετά καράτε, μετά μπαλέτο, μετά κολυμβητήριο, μετά τρεχάλα για φαί και ύπνο χωρίς μια ανάσα, μια αγκαλιά, ένα πώς νοιώθεις; κουράστηκες; αγχώθηκες; φοβάσαι; έχεις φίλους;  σ’αγαπάνε; χωρίς ένα παιχνίδι με άλλα παιδιά γιατί και το σαββατοκύριακο έχουμε μπάσκετ με την ομάδα ή και γω δεν ξέρω τι άλλο  να μάθουν τα παιδιά  για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι αύριο στην κοινωνία.

Πώς είναι δυνατόν να προετοιμάζω έναν πολίτη του αύριο, όταν σήμερα σαν γονιός δεν τον σέβομαι; Όταν κάθομαι από πάνω του σαν μπαμπούλας και φωνάζω υστερικά να διαβάσει, να κάνει καλύτερα γράμματα, να κάνει γρήγορα γιατί η ώρα περνάει και πρέπει να πάμε αγγλικά.

Πώς προετοιμάζω έναν ώριμο ενήλικα όταν σαν γονιός συμπεριφέρομαι ανώριμα;

Ποιά είναι η δική μου εκπαίδευση σε σχέση με το πώς μεγαλώνουν ένα παιδί;

Τι τρόπους χρησιμοποιώ για να βάλω όρια και πειθαρχία πρώτα στον εαυτό μου και μετά στον άνθρωπο που είναι το παιδί μου;

Πόσο εκτιμώ, αγαπώ και σέβομαι εγώ τον εαυτό μου όταν συμπεριφέρομαι με άσχημο τρόπο στο παιδί μου;

Με τι θεμέλια χτίζω τις βάσεις για να δημιουργηθεί ο χαρακτήρας του;

Όταν φυτεύω ένα λουλούδι προσέχω να έχει καλό χώμα και να το ποτίζω συχνά για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί. Όταν μαγειρεύω ένα φαγητό διαλέγω τα πιο αγνά υλικά  και μια ωραία συνταγή για να γίνει το φαγητό μου νόστιμο. Όταν μεγαλώνω ένα παιδί  και

θέλω να λέγομαι γονιός , επιλέγω  την  φροντίδα, την υπομονή, τη γνώση, τον σεβασμό, την ηρεμία, την αυτοεκτίμηση. Επιλέγω την αγάπη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Σεπτέμβρης

Καλό Σεπτέμβρη. Καλό φθινόπωρο. Καλή αρχή.

Ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που όταν έρχεται μας κάνει να νοιώθουμε οτι  είμαστε σε μια νέα αρχή. Κάνουμε όνειρα, βάζουμε στόχους.

Μια νέα αρχή στο σχολείο, νέοι στόχοι για δουλειές,η αρχή μιας σχέσης, το τέλος μιας συνήθειας, καινούργιες αποφάσεις.

Πώς θα εξελιχθεί η χρονιά; εξαρτάται από τους στόχους που βάζουμε τον Σεπτέμβρη.

Καλή αρχή

Ελένη Παπακωνσταντίνου

η αγάπη

η αγάπη είναι τέχνη

η αγάπη είναι λόγος ύπαρξης, είναι πράξη

η αγάπη χρειάζεται γνώση, καλή θέληση, πειθαρχία, υπομονή, επιμονή, εκπαίδευση

η αγάπη είναι θεία δύναμη

η αγάπη είναι συμπόνια,είναι χαρά, είναι ζωή,είναι προσοχή

η αγάπη είναι ελευθερία, είναι δύναμη, είναι ωριμότητα

Καλό καλοκαίρι , με αγάπη

 Ελένη Παπακωνσταντίνου

εμπόδια

Περπατώ σ' ένα μονοπάτι..

Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν. Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.

Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης. Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω

καλύτερα. Αισθάνομαι οτι η πόλη με έλκει. Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ οτι σε αυτήν την

πόλη μπορώ να βρώ όλα όσα επιθυμώ.

Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα. Οι φιλοδοξίες και τα

όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν  την  πόλη. Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι,

αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο

δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.

Φαντάζομαι οτι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

 Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω πρός τα 'κει Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το

μονοπάτι γίνεται ανηφορικό.Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει. Συνεχίζω.

Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο. Πλησιάζω και βλέπω οτι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου. Φοβάμαι.... διστάζω. Μ΄ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευ-

χθεί εύκολα. Όπως και να΄χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο. Κάνω πίσω,παίρνω φόρα και πηδώ...

Καταφέρνω να την περάσω. Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ.

Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος. Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν.

Τρέχω προς την πόλη. Ο δρόμος φαίνεται καθαρός.

 Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου. Σταματώ. Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω. Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία. Συνειδητοποιώ οτι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας. Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια.... σκέφτομαι να παραιτηθώ. Κοιτώ

το στόχο που επιθυμώ... και αντιστέκομαι. Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας. Περνούν ώρες,

μέρες, μήνες. Η γέφυρα είναι έτοιμη. Συγκινημένος, τη διασχίζω. 

Και φτάνοντας στην άλλη μεριά... ανακαλύπτω το τείχος. Ένα γιγαντιαίο τείχος, κρύο και υγρό, περι-

κυκλώνει την πόλη των ονείρων μου... αισθάνομαι απελπισμένος.... ψάχνω τρόπο να το αποφύγω.

Δεν υπάρχει. Πρέπει να σκαρφαλώσω. Η πόλη είναι τόσο κοντά. Δε θα αφήσω το τείχος να μου φράξει

το πέρασμα.

Σκέφτομαι να αναρριχηθώ. Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα...

Ξαφνικά βλέπω σε μια άκρη του δρόμου, ένα παιδί να με κοιτά σα να με γνώριζε. Μου χαμογελά με

συνενοχή. Μου θυμίζει τον εαυτό μου... όταν ήμουν παιδί. Ίσως γι' αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά

το παράπονό μου. " Γιατί τόσα πολλά εμπόδια ανάμεσα σε μένα και στο σκοπό μου;"

Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά. " Και γιατί ρωτάς εμένα; Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι

να έρθεις... Τα εμπόδια τα έφερες εσύ."

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ

"Ιστορίες να σκεφτείς"

Ο πόνος

Είπαν και έγραψαν για τον πόνο:

Ο πόνος είναι πύλη σοφίας.

Όσους πόνους έχουμε, τόση άγνοια έχουμε.

Οι πόνοι είναι καλοδεχούμενοι, γιατί μέσα από τον πόνο μαθαίνω.

Νοιώθω άσχημα σημαίνει δεν επικοινωνώ καλά με το ανώτερο κομμάτι μου, τον ανώτερο εαυτό μου.

Σέβομαι , εκτιμώ και επαινώ τον εαυτό μου. Δεν κακοποιώ τον εαυτό μου και δεν αφήνω τους άλλους να με κακοποιούν.

Όταν έρχεται μια θλίψη, έρχεται ένα μάθημα. Πολλούς από τους πόνους τους επιλέγουμε μόνοι μας.

Είμαστε εθισμένοι σε κάποιον πόνο και είναι δύσκολο να βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση.

Ο πόνος γίνεται συνήθεια. Φεύγω από τον πόνο και κοιτάζω τι μαθαίνω απ’ αυτόν.

Δεν υπάρχει πόνος που να μη βγαίνει μέσα από την ψυχή μας.

Ο πόνος είναι το σπρώξιμο για να ανέβεις παραπάνω.

Ο πόνος ξύνει την ύλη για να βγει από μέσα μας το πνεύμα. Με τον πόνο ανέρχεται το πνεύμα.

Πάνω στα λάθη μένουμε  μέχρι να πονέσουμε.

Στον πόνο κοιτάζουμε πάντα το κομμάτι του «εγώ».

Αφήνουμε τον πόνο με υπομονή, δεν αποφεύγουμε τον πόνο.

Τον πόνο τον βιώνω και τον εκφράζω και σιγά- σιγά  ο πόνος αρχίζει να φεύγει.

Ρωτάω τον εαυτό μου, πού πονάω πιο πολύ; Τι φοβάμαι; Με αυτά προσπαθώ να παλέψω για να είναι η ψυχή μου ευχαριστημένη.

Ο πόνος είναι το σπάσιμο του όστρακου για να βγει η γνώση.

Με πόνο βγαίνουμε από το λάθος κομμάτι μας.

Ο πόνος είναι προϊόν άγνοιας. Και είναι προϊόν ανάγκης και αδυναμίας.

Τίποτα δεν υπάρχει έτοιμο στο σύμπαν.

Η οδύνη είναι αυτό, η μάθηση.

Κάθε στιγμή μαθαίνω και όχι παθαίνω.

Όσο πιο πολύ εγωϊστής είναι κάποιος, τόσο πολύς πόνος χρειάζεται για την αλλαγή.

Σέβομαι την ψυχή μου. Δεν θέλω άλλο πόνο.

ανήκω

Υπάρχουν κάποιες λέξεις, κάποια ρήματα που έχουν μέσα τους τέτοια ενέργεια που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η λέξη, το ρήμα ανήκω είναι μία από αυτές.

Το μικρό παιδάκι, το βρέφος , μέχρι την ηλικία των οκτώ μηνών νομίζει ότι η μητέρα του και το κάθε τι γύρω του, αλλά κυρίως η μητέρα, είναι προέκτασή του. Αργότερα  και σιγά- σιγά ξεκαθαρίζει ότι η μητέρα και οι άλλοι είναι διαφορετικά άτομα.

Μικρό και απροστάτευτο όπως είναι ζητάει την ασφάλεια και την προστασία στα άτομα που είναι δίπλα του, και είναι οι μεγάλοι. Αυτοί σίγουρα θα το προστατέψουν, θα το ταίσουν, θα το βοηθήσουν να μεγαλώσει. Είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που είναι πολύ ισχυρό μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να αναρωτιέται και να ψάχνει , πού ανήκει.

Ανήκει λοιπόν σ’ αυτούς. Αργότερα καταλαβαίνει ότι «αυτοί» είναι η οικογένεια, η οικογένειά του, που αποτελείται από τη μαμά, τον μπαμπά,  τα αδέλφια.

Ανήκει στην οικογένεια που το θρέφει, το φροντίζει, το προστατεύει, επικοινωνεί μαζί του, ακούει τους προβληματισμούς και τα όνειρά του,  μα κυρίως και πάνω από όλα , το αγαπάει.

Το παιδί μέχρι που να πάει στο σχολείο, αλλά και μέχρι να ενηλικιωθεί,  εκεί μεγαλώνει, χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα με ασφάλεια . Ζει  μέσα στην οικογένεια που οι μεγάλοι είναι ώριμα και υπεύθυνα άτομα .

Προτάσεις και απειλές  όπως « δεν σ’ αγαπάω», «είσαι κακό παιδί», «να φύγεις», «με κούρασες», «σε βαρέθηκα», « είσαι βλάκας» αλλά και η έλλειψη  επικοινωνίας, η έλλειψη διαλόγου, η αδιαφορία  και συμπεριφορές που δείχνουν ανωριμότητα κάνουν το μικρό παιδί να μη θέλει να ανήκει  και να ζει με αυτούς « τους μεγάλους».

Αρχίζει να ψάχνει από το σχολείο ή από το περιβάλλον να βρει κάποιους που να μπορεί να ανήκει. Να επικοινωνεί μαζί τους, να το ακούνε, να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα.

 Και βέβαια  είναι υγειές να δημιουργεί παρέες που ασχολούνται με τη γυμναστική, τη μουσική, την εκπαίδευση, και να θέλει να ανήκει σε μία από αυτές τις ομάδες που θα μπορεί να  έχει πρόοδο και ανάπτυξη.

Τι γίνεται όμως όταν μέσα από το περιβάλλον  βρίσκει παρέες που για να δείξουν ότι είναι μεγάλοι και μάγκες καπνίζουν, η κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, κλέβουν ή δημιουργούν αντικοινωνική συμπεριφορά;

Το παιδί για να ανήκει  θα πρέπει να κάνει ακριβώς τα ίδια που κάνει και η ομάδα. Βάζει την παρέα  αυτή πάνω από όλους. Έχει απορρίψει την οικογένεια, σταματάει να επικοινωνεί. Και βέβαια τα  αποτελέσματα  όταν το παιδί μπλέξει με τέτοιου είδους ουσίες είναι καταστροφικά για όλους. Για το ίδιο, για την οικογένεια.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ζορμπάς

Εισαγωγή από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη : Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Πολλές φορές  πεθύμησα  να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη που πολύ αγάπησα.

Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολλοί λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ’αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρείς τέσσερεις: τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και τον Ζορμπά.

Ο  πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι, σαν το δίσκο του ήλιου, που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας  με  αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυρανούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούργιες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την βεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’έμαθε  ν’αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.

Αν ήταν στον κόσμο όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό,γκουρού ,όπως τον λένε οι Ιντοί, γέροντα, όπως τονε λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά.

Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαιτευτά τη θροφή της. Τη δημιουργική, κάθε πρωί ανανεούμενη, αφέλεια, να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία, αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί. Τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροιδεύει την ίδια του την ψυχή, σα να’χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο  από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά. Ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει, και γκρέμιζε, όλους τους φράχτες- ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης, ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα.

 

γονιός

Να λοιπόν που τώρα τρεις η ώρα το πρωί  ξενυχτάω  για το Θοδωρή. Είναι ο τρίτος της παρέας. Μεγάλωσε κι αυτός κι έχει απόψε έξοδο. Αρχίσαμε λοιπόν τα ξενύχτια. Να τον μεγαλώσουμε κι αυτόν περιμένοντας να γυρίσει από τις εξόδους , που όταν είσαι έφηβος, νομίζεις ότι σε κάνουν μεγάλο. Γίνεσαι μεγάλος όταν ξενυχτάς, όταν πίνεις ποτά, όταν καπνίζεις;

Όταν μεγαλώνεις καταλαβαίνεις ότι μεγάλος γίνεσαι για άλλα πράγματα στη ζωή, που όταν είσαι σ’ αυτή την ηλικία, ούτε που μπορείς να το σκεφτείς.

Ο πιο δύσκολος  ρόλος  στη ζωή είναι αυτός  του γονιού. Μια περίοδος τόσο δημιουργική και τόσο υπεύθυνη. Τόσο δύσκολη και τόσο σκληρή. Το μυαλό να δουλεύει συνεχώς. Να σκέφτεσαι συνέχεια τα παιδιά. Πώς να τα μεγαλώσεις, πώς να τα θρέψεις, να τα ντύσεις, να τα σπουδάσεις, να τα προσέχεις μην πάθουν κανένα κακό.

Πολλά ξενύχτια έκανα για τα κορίτσια , πολλά απ’ ότι φαίνεται θα κάνω και για τον νεαρό. Δεν με νοιάζει που περιμένω όσο να μεγαλώσει και να αποκτήσει εφόδια στη ζωή του, αναλλοίωτα στο χρόνο και δύναμη στην ψυχή του. Τέτοια που να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της ζωής.

Έξω ψιλοβρέχει. Απρίλης μήνας και δε λέει ο χειμώνας να φύγει.

Είναι που  ο Θοδωρής είναι τώρα στη δύσκολη ηλικία της εφηβείας που με κάνει να γράφω γι αυτόν. Έχω ξενυχτίσει για τη Δέσποινα και για την Κατερίνα μου άπειρες φορές, πότε με νεύρα και πότε να παρακαλάω το Χριστό να είναι καλά.

Γονιός! Πόσο δύσκολο και συγχρόνως πόσο ωραίο πράγμα είναι. Να βλέπεις δίπλα σου νέοι άνθρωποι να μεγαλώνουν. Μικρά παιδιά να γίνονται μεγάλα, κοπέλες, αντράκια. Τι θαύμα.

Είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη που είμαι γονιός. Τώρα περιμένοντας τον τρίτο της παρέας, βλέπω μέσα μου ότι έχω μαλακώσει, έχω ωριμάσει σαν μάνα και έχω περισσότερη υπομονή. Μεγαλώνω και εγώ και βλέπω αλλιώς μερικά πράγματα.

Ημερολόγιο 12.4.2004
Ελένη Παπακωνσταντίνου

φόβος

 Ήταν κάποτε ένας γιατρός.

Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε.

Σταμάτησε και την ρώτησε:

«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;» Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου». «Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε «Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».

Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε.

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ.Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει οουρανός στα κεφάλια μας.

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης.

Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας. Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.Όπως λέει ο Όσσο :«Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος» Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ;Τίποτα  δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε: Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια. Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας. Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :

Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως

το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

 

( από ένα mail που μου στείλανε)