Ο πόνος

Είπαν και έγραψαν για τον πόνο:

Ο πόνος είναι πύλη σοφίας.

Όσους πόνους έχουμε, τόση άγνοια έχουμε.

Οι πόνοι είναι καλοδεχούμενοι, γιατί μέσα από τον πόνο μαθαίνω.

Νοιώθω άσχημα σημαίνει δεν επικοινωνώ καλά με το ανώτερο κομμάτι μου, τον ανώτερο εαυτό μου.

Σέβομαι , εκτιμώ και επαινώ τον εαυτό μου. Δεν κακοποιώ τον εαυτό μου και δεν αφήνω τους άλλους να με κακοποιούν.

Όταν έρχεται μια θλίψη, έρχεται ένα μάθημα. Πολλούς από τους πόνους τους επιλέγουμε μόνοι μας.

Είμαστε εθισμένοι σε κάποιον πόνο και είναι δύσκολο να βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση.

Ο πόνος γίνεται συνήθεια. Φεύγω από τον πόνο και κοιτάζω τι μαθαίνω απ’ αυτόν.

Δεν υπάρχει πόνος που να μη βγαίνει μέσα από την ψυχή μας.

Ο πόνος είναι το σπρώξιμο για να ανέβεις παραπάνω.

Ο πόνος ξύνει την ύλη για να βγει από μέσα μας το πνεύμα. Με τον πόνο ανέρχεται το πνεύμα.

Πάνω στα λάθη μένουμε  μέχρι να πονέσουμε.

Στον πόνο κοιτάζουμε πάντα το κομμάτι του «εγώ».

Αφήνουμε τον πόνο με υπομονή, δεν αποφεύγουμε τον πόνο.

Τον πόνο τον βιώνω και τον εκφράζω και σιγά- σιγά  ο πόνος αρχίζει να φεύγει.

Ρωτάω τον εαυτό μου, πού πονάω πιο πολύ; Τι φοβάμαι; Με αυτά προσπαθώ να παλέψω για να είναι η ψυχή μου ευχαριστημένη.

Ο πόνος είναι το σπάσιμο του όστρακου για να βγει η γνώση.

Με πόνο βγαίνουμε από το λάθος κομμάτι μας.

Ο πόνος είναι προϊόν άγνοιας. Και είναι προϊόν ανάγκης και αδυναμίας.

Τίποτα δεν υπάρχει έτοιμο στο σύμπαν.

Η οδύνη είναι αυτό, η μάθηση.

Κάθε στιγμή μαθαίνω και όχι παθαίνω.

Όσο πιο πολύ εγωϊστής είναι κάποιος, τόσο πολύς πόνος χρειάζεται για την αλλαγή.

Σέβομαι την ψυχή μου. Δεν θέλω άλλο πόνο.

ανήκω

Υπάρχουν κάποιες λέξεις, κάποια ρήματα που έχουν μέσα τους τέτοια ενέργεια που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Η λέξη, το ρήμα ανήκω είναι μία από αυτές.

Το μικρό παιδάκι, το βρέφος , μέχρι την ηλικία των οκτώ μηνών νομίζει ότι η μητέρα του και το κάθε τι γύρω του, αλλά κυρίως η μητέρα, είναι προέκτασή του. Αργότερα  και σιγά- σιγά ξεκαθαρίζει ότι η μητέρα και οι άλλοι είναι διαφορετικά άτομα.

Μικρό και απροστάτευτο όπως είναι ζητάει την ασφάλεια και την προστασία στα άτομα που είναι δίπλα του, και είναι οι μεγάλοι. Αυτοί σίγουρα θα το προστατέψουν, θα το ταίσουν, θα το βοηθήσουν να μεγαλώσει. Είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που είναι πολύ ισχυρό μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να αναρωτιέται και να ψάχνει , πού ανήκει.

Ανήκει λοιπόν σ’ αυτούς. Αργότερα καταλαβαίνει ότι «αυτοί» είναι η οικογένεια, η οικογένειά του, που αποτελείται από τη μαμά, τον μπαμπά,  τα αδέλφια.

Ανήκει στην οικογένεια που το θρέφει, το φροντίζει, το προστατεύει, επικοινωνεί μαζί του, ακούει τους προβληματισμούς και τα όνειρά του,  μα κυρίως και πάνω από όλα , το αγαπάει.

Το παιδί μέχρι που να πάει στο σχολείο, αλλά και μέχρι να ενηλικιωθεί,  εκεί μεγαλώνει, χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα με ασφάλεια . Ζει  μέσα στην οικογένεια που οι μεγάλοι είναι ώριμα και υπεύθυνα άτομα .

Προτάσεις και απειλές  όπως « δεν σ’ αγαπάω», «είσαι κακό παιδί», «να φύγεις», «με κούρασες», «σε βαρέθηκα», « είσαι βλάκας» αλλά και η έλλειψη  επικοινωνίας, η έλλειψη διαλόγου, η αδιαφορία  και συμπεριφορές που δείχνουν ανωριμότητα κάνουν το μικρό παιδί να μη θέλει να ανήκει  και να ζει με αυτούς « τους μεγάλους».

Αρχίζει να ψάχνει από το σχολείο ή από το περιβάλλον να βρει κάποιους που να μπορεί να ανήκει. Να επικοινωνεί μαζί τους, να το ακούνε, να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα.

 Και βέβαια  είναι υγειές να δημιουργεί παρέες που ασχολούνται με τη γυμναστική, τη μουσική, την εκπαίδευση, και να θέλει να ανήκει σε μία από αυτές τις ομάδες που θα μπορεί να  έχει πρόοδο και ανάπτυξη.

Τι γίνεται όμως όταν μέσα από το περιβάλλον  βρίσκει παρέες που για να δείξουν ότι είναι μεγάλοι και μάγκες καπνίζουν, η κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, κλέβουν ή δημιουργούν αντικοινωνική συμπεριφορά;

Το παιδί για να ανήκει  θα πρέπει να κάνει ακριβώς τα ίδια που κάνει και η ομάδα. Βάζει την παρέα  αυτή πάνω από όλους. Έχει απορρίψει την οικογένεια, σταματάει να επικοινωνεί. Και βέβαια τα  αποτελέσματα  όταν το παιδί μπλέξει με τέτοιου είδους ουσίες είναι καταστροφικά για όλους. Για το ίδιο, για την οικογένεια.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ζορμπάς

Εισαγωγή από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη : Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Πολλές φορές  πεθύμησα  να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη που πολύ αγάπησα.

Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολλοί λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ’αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρείς τέσσερεις: τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και τον Ζορμπά.

Ο  πρώτος στάθηκε για μένα το γαλήνιο κατάφωτο μάτι, σαν το δίσκο του ήλιου, που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα. Ο Μπέρξονας  με  αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυρανούσαν στα πρώτα νιάτα. Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούργιες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την βεβαιότητα σε περηφάνια. Κι ο Ζορμπάς μ’έμαθε  ν’αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.

Αν ήταν στον κόσμο όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό,γκουρού ,όπως τον λένε οι Ιντοί, γέροντα, όπως τονε λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά.

Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαιτευτά τη θροφή της. Τη δημιουργική, κάθε πρωί ανανεούμενη, αφέλεια, να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία, αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί. Τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροιδεύει την ίδια του την ψυχή, σα να’χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο  από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά. Ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει, και γκρέμιζε, όλους τους φράχτες- ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης, ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα.

 

γονιός

Να λοιπόν που τώρα τρεις η ώρα το πρωί  ξενυχτάω  για το Θοδωρή. Είναι ο τρίτος της παρέας. Μεγάλωσε κι αυτός κι έχει απόψε έξοδο. Αρχίσαμε λοιπόν τα ξενύχτια. Να τον μεγαλώσουμε κι αυτόν περιμένοντας να γυρίσει από τις εξόδους , που όταν είσαι έφηβος, νομίζεις ότι σε κάνουν μεγάλο. Γίνεσαι μεγάλος όταν ξενυχτάς, όταν πίνεις ποτά, όταν καπνίζεις;

Όταν μεγαλώνεις καταλαβαίνεις ότι μεγάλος γίνεσαι για άλλα πράγματα στη ζωή, που όταν είσαι σ’ αυτή την ηλικία, ούτε που μπορείς να το σκεφτείς.

Ο πιο δύσκολος  ρόλος  στη ζωή είναι αυτός  του γονιού. Μια περίοδος τόσο δημιουργική και τόσο υπεύθυνη. Τόσο δύσκολη και τόσο σκληρή. Το μυαλό να δουλεύει συνεχώς. Να σκέφτεσαι συνέχεια τα παιδιά. Πώς να τα μεγαλώσεις, πώς να τα θρέψεις, να τα ντύσεις, να τα σπουδάσεις, να τα προσέχεις μην πάθουν κανένα κακό.

Πολλά ξενύχτια έκανα για τα κορίτσια , πολλά απ’ ότι φαίνεται θα κάνω και για τον νεαρό. Δεν με νοιάζει που περιμένω όσο να μεγαλώσει και να αποκτήσει εφόδια στη ζωή του, αναλλοίωτα στο χρόνο και δύναμη στην ψυχή του. Τέτοια που να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της ζωής.

Έξω ψιλοβρέχει. Απρίλης μήνας και δε λέει ο χειμώνας να φύγει.

Είναι που  ο Θοδωρής είναι τώρα στη δύσκολη ηλικία της εφηβείας που με κάνει να γράφω γι αυτόν. Έχω ξενυχτίσει για τη Δέσποινα και για την Κατερίνα μου άπειρες φορές, πότε με νεύρα και πότε να παρακαλάω το Χριστό να είναι καλά.

Γονιός! Πόσο δύσκολο και συγχρόνως πόσο ωραίο πράγμα είναι. Να βλέπεις δίπλα σου νέοι άνθρωποι να μεγαλώνουν. Μικρά παιδιά να γίνονται μεγάλα, κοπέλες, αντράκια. Τι θαύμα.

Είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη που είμαι γονιός. Τώρα περιμένοντας τον τρίτο της παρέας, βλέπω μέσα μου ότι έχω μαλακώσει, έχω ωριμάσει σαν μάνα και έχω περισσότερη υπομονή. Μεγαλώνω και εγώ και βλέπω αλλιώς μερικά πράγματα.

Ημερολόγιο 12.4.2004
Ελένη Παπακωνσταντίνου

φόβος

 Ήταν κάποτε ένας γιατρός.

Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε.

Σταμάτησε και την ρώτησε:

«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;» Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου». «Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε «Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».

Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε.

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ.Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει οουρανός στα κεφάλια μας.

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης.

Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας. Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.Όπως λέει ο Όσσο :«Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος» Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ;Τίποτα  δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε: Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια. Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας. Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :

Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως

το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

 

( από ένα mail που μου στείλανε)

κρίση ;

Να δω ποια πράγματα δεν χρειάζονται χρήματα και δεν θα πρέπει να  έχουν   κρίση.

 να αγαπάς..................

να πεις ένα καλό λόγο σε  έναν άνθρωπο……….................................

να αγκαλιάσεις τρυφερά ένα παιδάκι, έναν έφηβο, έναν ενήλικα……………………………..........

να καθίσεις μία ώρα ξένοιαστα και να παίξεις με το δίχρονο παιδάκι………………………………

να  επισκεφτείς τη μάνα που μένει μόνη και να ανταλλάξεις  μερικές κουβέντες από καρδιάς..........       να επικοινωνήσεις πραγματικά με  ένα φίλο και να  τον ακούσεις…………...

να βγεις και να περπατήσεις μέχρι το κοντινό πάρκο……………

να κάνεις μία βόλτα μέχρι τη θάλασσα………… 

να φυτέψεις λίγους σπόρους……………………. 

να μυρίσεις ένα λουλούδι………………................ 

να θαυμάσεις τα χρώματα της άνοιξης………

να νοιώσεις σαν παιδί με το πρώτο χιόνι……………

.να αγναντέψεις το ηλιοβασίλεμα………

να σηκωθείς το πρωί και να δεις το μοναδικό  ξημέρωμα……………

να ακούσεις το κελάηδημα των πουλιών……… 

να θαυμάσεις το ξέγνοιαστο γέλιο ενός μικρού παιδιού................................. 

να πεις μια  καλημέρα στον περαστικό … 

να δώσεις ένα  χαμόγελο.......................

.να δεις δυο γατάκια να παίζουν…………… 

να νοιώσεις χαρά που υπάρχεις…….............

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Αλλάζω το παρελθόν

«Μα είναι δυνατόν κάποιος να αλλάξει το παρελθόν;» ρώτησε ο Αρθούρος.
«Φυσικά», απάντησε ο Μέρλιν.
«Εσείς οι θνητοί έχετε τη συνήθεια να πιστεύετε ότι το παρελθόν δημιουργεί το παρόν και το παρόν το μέλλον. Αυτή η άποψη είναι αυθαίρετη. Φαντάσου για μια στιγμή τη δική σου εκδοχή για ένα τέλειο μέλλον. Δες τον εαυτό σου μέσα σε αυτό το μέλλον, με όλες σου τις τωρινές επιθυμίες εκπληρωμένες. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου εκεί;»
Ο Αρθούρος έγνεψε καταφατικά, γιατί ξαφνικά είχε ένα όραμα του Κάμελοτ σε όλη του τη δόξα.
«Πολύ καλά. Τώρα πάρε την ανάμνηση αυτού του μέλλοντος και φέρε την εδώ, στο παρόν. Άφησέ τη να επηρεάσει τη συμπεριφορά σου από εδώ και στο εξής. Εάν φαντάστηκες τη γαλήνη και την ικανοποίηση μέσα στην απόλυτη απουσία του φόβου, ζήσ’το αυτό τώρα.
Κάθε φορά που αναδύονται από το παρελθόν παρορμητικές αντιδράσεις θυμού ή φόβου ή έλλειψης, διώχνε αυτές τις μνήμες και δράσε με βάση τις μελλοντικές σου αναμνήσεις. Πέτα από πάνω σου το φορτίο του παρελθόντος και άφησε το όραμα ενός εκπληρωμένου μέλλοντος να σε οδηγήσει. Βλέπεις τι γίνεται με αυτό τον τρόπο;»
«Δεν είμαι σίγουρος», απάντησε ο Αρθούρος.
«Ζεις το χρόνο ανάποδα, όπως κάνει ένας μάγος. Μπορείς πάντοτε να ζεις σήμερα το αυριανό σου όνειρο. Ποιος σου λέει ότι πρέπει να ζεις μόνο με βάσει το παρελθόν; Επειδή οι θνητοί ζουν το χρόνο από το παρελθόν προς το μέλλον, βαραίνει πάνω τους το φορτίο της μνήμης. Αφήνουν το παρελθόν να δημιουργεί το παρόν. Ο μάγος επιλέγει να αφήνει το μέλλον να δημιουργεί το παρόν – αυτό είναι το αληθινό νόημα του να ζεις το χρόνο ανάποδα».
«Έτσι λοιπόν αλλάζεις το παρελθόν, με το να μη του επιτρέπεις πια να επηρεάζει τις πράξεις σου στο παρόν», είπε ο Αρθούρος.

Από το βιβλίο
 « ο δρόμος του μάγου »
DEEPAK CHOPRA

στόχοι

Για να είμαι και να νοιώθω καλά με τον εαυτό μου τώρα τη νέα χρονιά που έρχεται θα πρέπει να κάνω κατ αρχήν μια μικρή ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για να δω τι πέτυχα, που έκανα λάθη, τι μαθήματα πήρα.

Παίρνω χαρτί και μολύβι και χωρίς πίεση, με ηρεμία, αφήνω τον εαυτό μου να  ξαναθυμηθεί όλα όσα πέτυχα , τη χρονιά που πέρασε και είμαι περήφανη   δυνατή και χαρούμενη. Μετά ξαναθυμάμαι, χωρίς να κρίνω τον εαυτό μου, που έκανα λάθος, ποιους στεναχώρησα, τι δεν πήγε καλά. Και βέβαια  μετά καταγράφω τι μαθήματα πήρα από όλα αυτά τα γεγονότα .

Έχοντας  στο μυαλό μου, αλλά γραμμένα και στο χαρτί, τις επιτυχίες , τα λάθη και τα μαθήματα που πήρα την προηγούμενη χρονιά , ξεκινώ να βάζω τους στόχους μου για την καινούργια χρονιά. Στόχοι που θα με κάνουν να ζω την κάθε μου μέρα όμορφα, χαρούμενα, αισιόδοξα δημιουργικά  και  κυρίως συνειδητά.

Αρχίζοντας να σκέφτομαι τους στόχους ξεκαθαρίζω μέσα μου ότι θα ήταν καλύτερα να δω

για κάθε  τομέα της ζωή μου ξεχωριστά τι στόχους θα πρέπει να βάλω.

Γράφω τους  τομείς της ζωής μου, όπως π.χ. είμαι γυναίκα, είμαι μάνα, είμαι κόρη, είμαι εργαζόμενη, είμαι σύντροφος, είμαι ταξιδεύτρια, είμαι φροντιστής του εαυτού μου, και για κάθε τομέα χωριστά τους στόχους  μου.

 Οι στόχοι θα  πρέπει

 Να είναι  συγκεκριμένοι. π.χ. στον τομέα του είμαι κόρη να βάλω στόχο να επισκέπτομαι την μητέρα μου μια φορά κάθε δέκα μέρες.

Να έχουν χρονικό όριο δηλαδή στον τομέα  π.χ. θέλω να ταξιδεύω,  να βάλω στόχο να κάνω δύο ταξίδια στη χώρα μου, ένα τον Μάϊο και ένα τον Νοέμβριο.

 Να αρχίζουν με ρήμα και βέβαια να είναι πραγματοποιήσιμοι .

Σε ένα φύλλο χαρτί  γράφω  τους πιο σπουδαίους στόχους μου και φροντίζω να τους βλέπω  κάθε μέρα.

Καλή χρονιά, καλή επιτυχία

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Καλή χρονιά

2012 ευχές για υγεία, αγάπη , ελπίδα
 ευχές για δύναμη, δημιουργικότητα
 ευχές για αισιοδοξία, πίστη στον εαυτό μας
και στις δυνατότητες που έχουμε
2012 ευχές για τα παιδιά και το μέλλον τους


με αγάπη
Ελένη Παπακωνσταντίνου

ευχές

Αυτά τα Χριστούγεννα ας  κάνουμε όλοι μια ευχή
να έχει το μυαλό μας ηρεμία και η καρδιά μας γαλήνη
για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα της ζωής μας.
Να βρούμε λίγο χρόνο ελεύθερο για να μπορέσουμε να μιλήσουμε 
με την καρδιά μας, με τον ίδιο μας τον εαυτό, και να δούμε ποιες
είναι οι αξίες μας, ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, ποια τα θέλω μας. 
Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί, ποιες ανάγκες μας έχουμε κλείσει
στο συρτάρι, πού έχουμε δώσει περισσότερο χρόνο και περισσότερη ενέργεια.
Αυτά τα Χριστούγεννα ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους φόβους
τις ανασφάλειες, τις ελλείψεις, και ας γίνουμε για λίγο παιδιά  για να
επιτρέψουμε να μπει μέσα μας η χαρά, το γέλιο, η ξεγνοιασιά και η ελπίδα.
ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Ελένη Παπακωνσταντίνου

με μια άλλη ματιά....

Ξυπνάω το πρωί με τόση κακή διάθεση που δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Τι νύχτα κι αυτή. Μάτι δεν έκλεισα. Τώρα ποιος σηκώνετε, ποιος πάει στη δουλειά, ουφ  πια βαρέθηκα . Να τα παρατήσω μου’ ρχετε και να  μην πάω πουθενά. Αλλά δεν φταίει κανένας άλλος εγώ η χαζή φταίω που ενώ δεν άξιζε, εκεί συνέχιζα σαν τον βλάκα…. Πονάει και το πόδι μου μ’ αυτά τα παλιοπάπουτσα που πήγα και αγόρασα και έδωσα ένα σωρό λεφτά.

 Πώς θα βγει και σήμερα η μέρα. Άντε να δούμε γιατί τον τελευταίο καιρό σ’αυτήν  την παλιοδιάθεση είμαι. Έχω παχύνει κιόλας και δεν με χωράει το παντελόνι. Τρώω  τρώω  και σταματημό δεν έχω.  Να δούμε που θα φτάσω να μη με χωράει η πόρτα.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, τι μουντάδα είναι αυτή, πώς να έχεις κέφι να βγεις από το σπίτι. Ένα καλό δεν μπορεί να μου συμβεί και μένα.

Περπατάω στο δρόμο για να πάω να πάρω το λεωφορείο , έχω αργήσει  ήδη δέκα λεπτά και μόλις φτάνω στη στάση, το λεωφορείο φεύγει. Όχι θεέ μου όλη μέρα σήμερα θα πάει έτσι στραβά.

Ξυπνάω το πρωί και τεντώνομαι  νωχελικά  βγάζοντας το ένα πόδι έξω από τα σκεπάσματα. Καλημέρα, λέω στον εαυτό μου. Ξύπνα κορίτσι μου. Μια όμορφη μέρα σε περιμένει να την ζήσεις. Κατεβαίνω από το κρεβάτι ευχαριστώντας το σύμπαν για όλα τα καλά που έχω. Που μπορώ και βλέπω, που ακούω, που μπορώ να περπατάω, που υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που τους αγαπώ και με αγαπούν.

Ανοίγω το ραδιόφωνο και σιγοτραγουδώ καθώς ντύνομαι. Φέρνω στο νου τις δουλειές που έχω να κάνω και χαίρομαι που είμαι γερή και μπορώ να ανταποκρίνομαι στις υποχρεώσεις μου.

Βγαίνω από το σπίτι. Εκείνη την ώρα πηγαίνουν στο σχολείο τα παιδιά της γειτονιάς. Φωνές γελάκια  και νυσταγμένες  φατσούλες  χρωματίζουν τη μέρα μου ευχάριστα. Οι νεραντζιές και οι λεμονιές είναι φορτωμένα καρπό. Τι ωραία χρώματα που έχει ο χειμώνας. Ο κοκκινολαίμης και η σουσουράδα συμπληρώνουν την εικόνα. Πηγαίνω να πάρω το λεωφορείο. Είμαι χαρούμενη, είμαι ευτυχισμένη που υπάρχω. Είμαι ευτυχισμένη που ζω.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ένα ταξίδι

Παίρνω τον εαυτό μου από το χέρι για να κάνουμε ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι , μόνο που η διαδρομή του είναι προς τα πίσω.

Τώρα που είμαι «μεγάλη» θέλω να γυρίσω πίσω, βήμα-βήμα, να δω τη ζωή μου με άλλη ματιά. Να δω που άφησα τη μικρή Ελένη να περιπλανιέται, να δυσκολεύεται, να πονάει, να μην μπορεί να τα βγάλει πέρα. Να ζητάει και να μην έχει τη βοήθεια που χρειάζεται, την αυτοπεποίθηση ότι θα τα καταφέρει, τη δύναμη να πατήσει στα πόδια της, γιατί ήταν μικρή.

Ήταν μικρή και περίμενε να μεγαλώσει για να έχει και εκείνη την δύναμη να κάνει τα πράγματα όπως τα ήθελε και όχι όπως οι άλλοι, οι μεγάλοι, επέβαλαν να γίνουν.

Τώρα που είμαι «μεγάλη» και θέλω να έχω εγώ τον έλεγχο της ζωής μου, παίρνω την μικρή Ελένη από το χέρι να γυρίσουμε πίσω, να δούμε μαζί, και με τη σιγουριά της απόστασης, τι ήταν αυτές οι πληγές που ακόμα η μικρή Ελένη τις νοιώθει ότι υπάρχουν μέσα της και βγαίνουν σαν φαντάσματα και την πονάνε.

Το ταξίδι είναι μακρύ. Δεν μπορεί να γίνει σε μία ώρα, ούτε σε μία μέρα. Θέλει τον χρόνο του και την ηρεμία του. Θέλει η παρουσία να είναι όλη εκεί, στα βήματα προς τα πίσω. Δεν είναι εύκολη υπόθεση όμως αξίζει τον κόπο.

Πολλές φωνές θα βγουν από μέσα μου να μου πουν,’’ τι τα θες τώρα αυτά και τα σκαλίζεις’’, ή  ‘’που να γυρίζω τώρα πίσω’’, ‘’ότι έγινε, έγινε’’.

Όχι, δεν είναι έτσι. Έχω  αφήσει πίσω μου πολύ ενέργεια που την χρειάζομαι να είναι πάντοτε παρούσα στο εδώ και τώρα μου. Θέλω να νοιώθω ισορροπία και αρμονία μέσα μου. Θέλω το μικρό κοριτσάκι να μη ξυπνάει κλαίγοντας το βράδυ. Να μην μπαίνει  εμπόδιο στο δρόμο μου.

Η μικρή Ελένη, μικρή όπως ήταν, αξιολόγησε τότε κάποιες καταστάσεις και κάποια πρόσωπα με έναν διαφορετικό τρόπο. Ήθελε  αλλιώς να ήταν η ζωή της, αλλιώς οι εμπειρίες της, αλλιώς να της συμπεριφέρονταν οι γονείς και το περιβάλλον  της, ήθελε……… ήθελε…..

Τώρα, βήμα-βήμα, πηγαίνουμε προς τα πίσω. Εγώ η μεγάλη, ενήλικη Ελένη παίρνω την μικρή από το χέρι. Μπορώ να την φροντίσω και να την προστατέψω. Να την χαϊδέψω και να την κανακέψω.. Να την βοηθήσω να δούμε μαζί τα ωραία, τα καλά και να αφήσουμε πίσω, μια για πάντα, αυτά που μας πλήγωσαν. Να την βοηθήσω να μεγαλώσει, να μπορέσει να συγχωρήσει, να αποδεσμευτεί από τα φαντάσματα. Να έρθει η στιγμή, συνειδητά και με χαρά να γίνουμε ένα με αγάπη.

Να μπορώ να χαίρομαι σαν μικρό παιδί, να γελάω, να χορεύω, αλλά και να αντιμετωπίζω τη ζωή μου με σταθερότητα, υπομονή και υπευθυνότητα, σαν ενήλικη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου

Ο ρυθμός της φύσης

Άρχισε να βρέχει προχθές  και άκουγα τους περισσότερους να παραπονιούνται , να έχουν νεύρα, να έχουν μια έκφραση θλίψης, επειδή έβρεχε. Επειδή άλλαξε ο καιρός, ενώ πριν από λίγες μέρες παραπονιόταν για τη ζέστη που έχει ακόμα Οκτώβρη μήνα.

Σήμερα θα βρέχει, αύριο θα βγάλει ήλιο, μεθαύριο θα χιονίσει, θα έχει συννεφιά. Έτσι είναι η φύση. Μήπως μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις τον καιρό;

Η φύση ακολουθεί τον κύκλο άνοιξη-καλοκαίρι-φθινόπωρο-χειμώνας με φυσικότητα και αγάπη, χωρίς αντίσταση, χωρίς παράπονα, χωρίς αγωνίες.

Οι αλλαγές των εποχών μας διδάσκουν τις αλλαγές που γίνονται και στη δική μας τη ζωή και πότε έχει βαρυχειμωνιά, πότε λιακάδα, πότε φυσά δροσερό αεράκι, πότε η αύρα χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά μας.

Η αλλαγή είναι μέρος της ζωής μας. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, το σώμα μας, οι σκέψεις μας αλλάζουν. Αν γυρίσουμε πίσω, τότε που ήμασταν παιδιά και ακόμα πιο πριν το μωράκι γίνεται παιδί, το παιδί έφηβος, ο έφηβος ενήλικας.

Οι περισσότεροι όμως από εμάς θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο, τις συνήθειές μας, οπότε όταν κάτι γύρω μας αλλάζει, την αλλαγή αυτή την νoιώθουμε σαν ευλογία ή σαν κατάρα, ανάλογα με τις επιθυμίες μας ή  τις πεποιθήσεις μας.

Η κυκλικότητα των εποχών μας θυμίζει ότι όπως αλλάζουν οι εποχές έτσι θα πρέπει να κάνουμε και μείς. Οι παλιές μας συνήθειες και πεποιθήσεις δεν είναι απαραίτητο να μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Ότι το παρελθόν μας δεν είναι απαραίτητο να είναι και το μέλλον μας. Μας μαθαίνει πότε χρειάζεται να δράσουμε και πότε να παραμείνουμε απαθείς, πότε να εργαστούμε και πότε να αναπαυθούμε, πότε να μιλήσουμε και πότε να σιωπήσουμε, πότε να σπείρουμε και πότε να θερίσουμε.

Ακολούθα τον ρυθμό της φύσης.

Δέξου τον χειμώνα με την ίδια αγάπη που καλωσορίζεις  την άνοιξη.

Ελένη Παπακωνσταντίνου